In addition to doing a spot of outdoor swimming myself recently, I have been reading 'A Springboard in the Pond: An intimate history of the swimming pool' by Thomas A.P van Leeuwen. It probably shouldn't come as a surprise, but the Dutch had initiated swimming instruction as early as 1767, under the direction of the well titled 'Netherlands Society to Prevent Drowning'. Members of the public though had to wait until the opening of the first 'bathing barge' in 1844 - anchored in the Amstel River by Dam Square. The picture above - slightly deviously - is neither Dutch nor 19th Century; but an instructional page of diving positions depicting the 'legendary' swimmer Annette Kellerman from Bernarr Macfadden's 'Encyclopedia of Physical Culture' (1928).

Deze pantoffels komen uit een pornowinkel in Den Haag.

Wie draagt deze sloffen?

Als eerste dacht ik dat iemand als Jan van Heemskerk, de hoofdredacteur van Playboy, ze wel na zijn werk zou kunnen dragen, maar ik kwam een uitspraak van hem tegen waarin hij bekent een overtuigd Billenman te zijn: ‘Er zijn borsten- en billenmannen. Dat weet u. De vraag is even: wie zijn nou leuker, billen- of borstenmannen? Een zeer belangrijke kwestie, en het zal me een genoegen zijn u dit uit te leggen dat een verstandige vrouw te allen tijde kiest voor een billenman, en de borstenman zal schuwen als vogelgriep. Laat ik er maar meteen even voor uit komen: ik ben natuurlijk een overtuigd billenman. Dit wil overigens niet zeggen dat ik iets heb tegen borsten. Integendeel zelfs. In een vrouwenblad heb ik wel eens verhaald over mijn bijzonder warme gevoelens voor borsten.. Ze zijn warm, zacht, lief, gul, altijd verrassend, veelzijdig, en je kunt net doen of ze een ouderwetse korte golfradio zijn, en jij radio Wladiwostok probeert te zoeken door aan de tepels te draaien. Dat is inderdaad kinderachtig, maar je zal mannen de kost moeten geven die er veel plezier aan beleven.’

Lees meer »

Kunstenaar Guido Geelen vertelt dat deze gelusterde keramieken dierenkoppen doorgaans bij hem op de keukenvloer liggen. Het werk is ongoing, hij startte het in 2003. De meeste recente onderdelen zijn twee gelusterde vuilniszakken waarin glazen kokers zitten waar je bloemen in kunt plaatsen (detail rechtsonder).

Lees meer »

Vanavond is het dan zover: de opening van Beeld Hal Werk om 5 uur op Gedempt Hamerkanaal 85 in Amsterdam Noord. De expositie is te zien van 3 september t/m 31 oktober 2010. In de bijzondere inrichting van Bas Oudt zullen 50 beelden te zien zijn. Mister Motley mocht alvast rondkijken onder de voorwaarde dat we geen overzichtsfoto’s maakten van de hele zaal, zodat we niet alles verklappen, en ook geen foto’s van hele beelden. Hierbij dus een selectie foto’s van een expositie in opbouw, vol ingepakte beelden, half uitgepakte beelden en doorkijkjes. De foto’s zijn van Monica Aerden.



Lees meer »

Doe iets waarvoor je je schaamt.


(een opdracht van Melanie Bonajo)

MM: Kun je jouw studio beschrijven?

BdB: Mijn studio is een oude garage gelegen naast twee grote fabrieksloodsen. Samen vormen zij het ateliercomplex Maakhaven in Laakhaven, Den Haag. Door de omvang van mijn ruimte is het mogelijk oude projecten te laten staan. Hieronder bevindt zich de set van het filmproject Cowboy Cardboard, een western geheel gemaakt uit karton. Onderdeel van dit project is een 1 op 1 saloon en een maquette stadje, de saloon bevindt zich in dit stadje. Naast het Cowboy Cardboard project staat mijn werkplek redelijk vol met onderdelen van (oude) projecten, installaties, schilderijen en allerlei prularia.

Lees meer »

Sommige ouders laten een hangertje maken van de eerste tand die hun kind bij het wisselen kwijtraakt. Het schijnt dat jagers de eerste keer als zij een everzwijn neerschieten zijn hoektanden eruit halen en daar een broche van laten maken als een soort trofee. Hier worden stukjes lichaam direct verwerkt, lichaam op lichaam gedragen. Dit sieraad doet daar aan denken. Het is een pootje van een dier met een ring eromheen en met een steen en dierenkopje verwerkt tot een speld. Het is gekocht op een rommelmarkt. Op de site marieantoinette.nlzijn meer van zulke broches te zien en te koop. Wie weet meer over de betekenis van zulke sieraden?

Lees meer »

Van 1 juli tot en met 30 september 2010 is de Britse kunstenaar David Murphy in Nederland voor een residency dat mogelijk is gemaakt door M4 Gastateliers in Amsterdam in samenwerking met Artquest in Londen. Als kunstenaar onderzoekt Murphy de menselijke ingrepen in het landschap en de manieren waarop bedreigingen en mogelijkheden van de natuur worden tegengehouden, beheerst en gebruikt. Zijn werkwijze combineert onderzoeken van historische objecten, geschiedenis, industriële processen en (volks)verhalen.

Lees meer »

Als een medaille zijn hier de klassieke symbolen voor geloof, hoop en liefde bij elkaar gebracht. De drie-eenheid ‘geloof, hoop en liefde’ is terug te vinden in een tekst in de bijbel: 'Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde.' Vanuit Bijbels oogpunt worden alle drie de termen gedragen door het rotsvaste vertrouwen dat God redding, steun en een verlichting bij tegenspoed zal bieden. In die zin zijn het positieve symbolen die je bij je draagt om kracht aan te ontlenen. Maar ook zonder geloof is het fijn om deze symbolen bij je te dragen en te vertrouwen op deze drie prachtige begrippen. De broche is gemaakt door Beate Reinheimer en is van porselein met een laagje goud erop. Zij heeft hem cadeau gedaan aan Gijs Assmann.

Lees meer »

Wie San Francisco zegt, denkt onmiddellijk aan de Golden Gate Bridge, hippies van lang geleden en het gevangeniseiland Alcatraz. Dat San Francisco een bruisende kunststad is, is niet meteen zichtbaar. Achter de heuvels en onder de mist is echter heel wat te ontdekken. Ik reisde af naar deze cultuurstad en begon mijn tocht bij het San Francisco Museum of Modern Art.


Een flinke stapel posters staat in de ruimte. Ik loop er wat onwennig omheen, alsof het papier zelf een kunstgreep is. Ik stel in mijn hoofd moeilijke vragen over de waarde van reproductie, herhaling en eigendom. Plots staat er een man naast me die even naar de stapel kijkt en dan soepel door de knieën gaat, het bovenste vel pakt en dat heel gemakkelijk begint op te rollen. Even schrik ik, want ja, er zijn genoeg vellen, daar gaat het niet om, maar het hóórt niet. Of toch? Ik kijk hoe steeds meer mensen een vel van de slinkende stapel pakken en het werktuiglijk beginnen op te rollen. Met de koker in de hand lopen ze vervolgens verder langs schilderijen en sculpturen, alsof het feit dat ze een ‘echte’ Gonzalez-Torres in de hand hebben genoeg is – niet wat er op te zien is. Eerlijk gezegd is dat ook niet zo spannend: meer dan een wolkenlucht en een enkele donkere vogel is er niet op te zien. Veel spannender is die uitnodigende stapel, die ‘pak mij’ lijkt te roepen. Hoeveel mensen hebben de poster inmiddels in hun bezit, vraag ik me af. Wat doen ze er mee, eenmaal thuisgekomen? Hoe vaak print het museum posters bij, na een drukke zondag? En wat denkt de museummedewerker, die andermaal op ‘copy’ drukt?

Lees meer »

Kunstenaar Gijs Assmann ziet er altijd nogal eigenzinnig uit, een roze T-shirt staat hem bijvoorbeeld uitzonderlijk goed. Toch onderscheidt de kleding van Gijs zich niet door een voorkeur voor opvallende of vreemde kleren maar vooral door de details. Hij vertelt me dat hij nooit zo gek was op de veel gedragen buttons die vooral een geloof belijden (ik ben tegen kruisraketten, ik ben voor de vrede, ik hou van New York) en op zoek was naar versierselen met een minder eenduidig of commercieel karakter. Zo ontwikkelde hij een voorliefde voor broches en accessoires die als symbool een oude betekenis dragen en zo staan voor een positieve betekenis. Je zou ze ook nood of hulpmiddelen kunnen noemen, omdat ze je steunen in het (alledaagse) leven zelf. De meeste dingen zijn handgemaakt en daardoor uniek. Opvallend veel van zijn ‘sieraden’ heeft hij gekregen van geliefden of vrienden: dat geeft ze nog een extra glans en maakt ieder object nog persoonlijker.


Lees meer »

Zonnestudio Ergoline, Raadhuisstraat, Amsterdam (foto's: Su Tomesen).

Mannen hebben het wat mode betreft een stuk moeilijker dan vrouwen. Ondanks dat de shows ieder jaar inventief genoeg zijn en kleurige mogelijkheden laten zien, lijken de opties voor de werkende man beperkt. Deze foto’s zijn gemaakt in de pauzetijd in Amsterdam Zuid, de verzamelplek voor succesvolle mannen. Ze dragen dan ook allemaal een keurig pak en geen van hen heeft het advies van Micha Klein opgevolgd: ‘Dat als je een baan hebt je niet per definitie in de pas gaat lopen met wat er heerst aan bedrijfscultuur. Gewoon proberen.
Lees meer »

Het is laat in de avond als twee mannen in het licht van een felle spot met inspanning nog aan een kleisculptuur werken. Met spatels en een stamppotstamper zijn Lorenzo Quintanilla en Kees Bouvé een deel van het gezamelijke kunstwerk aan het restaureren. De hele dag hebben ze lowlandsbezoekers aan het kleien gebracht maar nu moesten ze zelf aan de slag. Kees: ‘We wilden eigenlijk niet ingrijpen maar een deel was ingestort, nu kunnen even onze energie erin kwijt.’

Lees meer »

Ingezonden door Su Tomesen:


Clouds, Barcelona 2007

Fotografeer het onzichtbare.


(een opdracht van Paul Kooiker)

Joseph Marzolla en een onbekende kunstenaar op de Liste in Basel 2010


Melanie Bonajo

Constant Dullaart en Stijn Huijts

Dat een Apple notebook van een sublieme schoonheid is daar hoeven we het niet meer over te hebben, beauty’s zijn het, stuk voor stuk. Toch willen veel eigenaars iets persoonlijks toevoegen, zoals je kunt zien bij deze opgepimpte versies. Het schijnt dat iemand in een gloednieuwe laptop krassen heeft gemaakt om het ding een eigen touch te geven; ach, het is maar een ding om mee te werken, zoiets. Mijn vorige laptop is eens tussen de spaken van mijn fiets gekomen en vervolgens op straat gevallen. Een hoek was behoorlijk gebutst, maar het werkte allemaal nog perfect. Stiekem vond ik het wel stoer zo’n computer met een afgeronde hoek. Melanie Bonajo heeft een swastika op haar Apple notebook geplakt. Onze webredacteur Irene mailde me direct met de vraag of het nou wel verstandig was om het op onze website te plaatsen. Het verbaast Melanie vooral dat er niet meer mensen op reageren, zelden krijgt ze reacties. Melanie: 'Wat ik probeer is om het meest negatieve symbool van onze eigen samenleving, te transformeren naar iets anders, iets positiefs. Het is een oud symbool uit het hindoeïsme en boeddhisme. Eigenlijk is het ook wel arrogant van ons dat we zo weinig weten over de oorsprong van het symbool. Ik heb bijvoorbeeld een keer met veel liefde swastika’s van brooddeeg gemaakt, om het van z’n negatieve betekenis te ontdoen.'

Volgens mij zijn er weinig landen waarin zo vrij geleefd wordt als in Thailand. Als jongens zin hebben om een gedeelte van hun middelbareschooltijd als vrouw door het leven te gaan dan kijkt niemand daarvan op. Als je als toerist over straat loopt word je om de haverklap een pingpongshow aangeboden: een circusachtige show waar alle kunsten voortkomen uit het punt gelegen tussen de twee benen van een vrouw. Naast dingen met pingpongballen kunnen ze ook dingen met bananen, trompetten, nog ongeopende colaflessen en sigaretten. Je zou denken dat een land dat zo vrij is, ook wel kunst voortbrengt waarin deze moderne vrijheden terug te zien zijn. Maar als je naar de kunst kijkt dan krijg je toch voornamelijk het beeld van een traditioneel en ouderwets Thailand. De werken bestaan voornamelijk uit kleurrijke bloemschilderingen of pittoreske prenten van een Boeddhistische tempel of koning Bhumibol die langs het strand wandelt met zijn hond. Ik was dan ook blij verrast toen ik in een tijdschrift stuitte op het werk van Pan Pan Narkprasert. Op een foto zie je hem met een gigantische berenkop op zijn hoofd terwijl hij voor de rest naakt is met zijn kruis tussen zijn benen gevouwen. Vanuit Amsterdams perspectief doet het misschien voornamelijk denken aan het werk van een kunstacademiestudent die nog vooral behoefte voelt om te shockeren en daar alle voor de hand liggende stijlmiddelen voor uit de kast trekt, maar na dagen lang enkel keurige prentjes in galeries gezien te hebben is het mij duidelijk dat het voor Thailand echt iets nieuws is.

Lees meer »

In Zuid Afrika logeerde ik in het guesthouse van journaliste Heidi Holland. Aan de muur hangt een foto van Nelson Mandela waarop hij kort na zijn inauguratie als president een groep jongens op een middelbare school toespreekt. Je ziet Mandela op de rug en daarachter de gezichten van alleen maar witte jongens die met wantrouwige en norse blikken naar hun president kijken. In hun midden staat één zwarte jongen die de sterren van de hemel straalt. Met de wisseling van de macht zijn de denksporen van de apartheid nog lang niet verdwenen. We praten er met Heidi over terwijl we rond de tafel zitten, op stoelen met kussentjes van blauwe stof waarop een portret van Nelson Mandela is geprint, eigenlijk een nogal oneerbiedig eerbetoon. In de winkel om de hoek is ook een tas te koop van deze Mandelastof. Het past in de Afrikaanse traditie waarin textiel als communicatiemiddel wordt ingezet. Als toerist kun je lelijk de mist in gaan doordat je de boodschap niet ziet of begrijpt. In Tanzania kocht ik eens een lapje stof voor de vrouw bij wie ik logeerde. Ik wilde afrekenen maar gelukkig waarschuwde de verkoopster me op tijd: het bleek dat de tekst op de stof iets betekende als ‘pas op, ik heb je wel in de gaten.’ Een vrouw draagt deze doek als ze het vermoeden heeft dat haar man vreemd gaat. Geen geschikt cadeau dus.

Lees meer »

'Ik was op vakantie met mijn zus Lisna, in Langfontein, op een prachtige boerderij die zeer afgelegen ligt. Er staat een groot huis op het landgoed en veel kleinere huizen voor de werknemers en hun familie. De foto's zijn genaakt toen we een wandeling door het bos maakten en deze huizen tegenkwamen. Prachtige huizen van witte klei, mooi gedecoreerd. Iedereen sprak Afrikaans, wat niet zo gebruikelijk is. De mannen werken allemaal op de boerderij en zorgen voor de paarden en de varkens. De vrouwen helpen in het huishouden met schoonmaken en in de groentetuin. De eigenaar van het landgoed heeft veel werknemers en ze zijn als een grote familie.'

Lees meer »

Verzamel drie verschillende objecten en laat die al tekenend in elkaar overgaan.
Probeer als variatie op de opdracht de tekening uit één lijn te laten ontstaan.


(een opdracht van Paul Nassenstein)

Van de stroef verlopende zomergasten avond waarin de ontwerpers Viktor en Rolf de hoofdrol speelden, is me eigenlijk maar een ding bijgebleven: de beelden van modeshows in het verleden waarin modellen nog een figuur en stijl hadden tegenover de hedendaagse fashionshows waarin de catwalk wel een lopende band lijkt. Bij alle merken lopen spijkerdunne modellen als machines over het podium, alsof ze allemaal door dezelfde modellenmolen zijn gegaan. Behalve in de kleding er is nauwelijks een verschil te ontdekken en dit machinale en gelijkvormige valt pas goed op door de vergelijking met het verleden. En zo is het ook een beetje met het alledaagse leven, het is bijna te cliché om op te merken maar het schoonheidsideaal is steeds dwingender en homogener; en we wennen er aan, we weten niet beter. Ik hoorde dat kunstenaar David Bade zich als kind met hand en tand heeft verzet tegen een beugel die de spleetjes tussen zijn tanden zou moeten corrigeren. Knap werk want het is bijna ondoenlijk om er een andere mening dan de dictatoriale orthodontist op na te houden. Daarom is ieder gebit is nu een kopie van dat van de buurjongen, iedere rij tanden identiek. Flaporen worden rechtgezet en moedervlekjes weg gelaserd. Wie heeft er nog van die uitstaande oren? Wie heeft er nog zo’n prachtige afwijking en peinst er niet over om er iets aan te doen en op te gaan in de massa? Stuur je foto in naar web@mistermotley.nl

Op een plek als Alexanderplatz, waar betonnen winkelcentra, flatgebouwen, fastfoodketens en toeristen domineren, lijkt het kloppend hart van de Berlijnse kunst- en cultuurwereld ver te zoeken. Maar ik woon al anderhalf jaar in deze stad en mijn ontdekkingstocht naar het vinden van mooie dingen op onverwachte plekken is een vrijwel wekelijks evenement geworden. Op uitnodiging kwam ik dit keer terecht bij .HBC voor een presentatie van Invisible City Symphonies, een samenwerkingsverband tussen de kunstinitiatieven Videokills en Cities in the Dark die onder deze titel hedendaagse experimentele filmmakers en muzikanten samenbrengen om elkaars werk te voorzien van beeld en geluid. Op de eerste verdieping van één van de velen flatgebouwen die het naoorlogse Alexanderplatz ‘siert’, wordt de enorme ruimte van .HBC als platform ingezet voor hedendaagse beeldende kunst, muziek en theater. Om de concertzaal te bereiken, moet men het pand – dat voorheen als het Hongaarse cultuurcentrum diende - via de rokerige neonverlichte bar betreden. In de ruimte staan een paar bij elkaar geraapte stoelen en tafels die als snel geïmproviseerde zitplaats gelden voor de rokers die de regen op het terras niet willen trotseren. De bar leidt naar een lobby met drie videoschermen waarop collages van stadsgezichten en gedichten te zien zijn van kunstenaars die deel uitmaken van Invisible City Symphonies.

Lees meer »

Deze foto's zijn ingestuurd door Edith van Kan.

Kunstenaars houden van verzamelen, dat hebben ze altijd al gedaan. Zo had Rembrandt een grote kunst- en rariteitenverzameling. Verzamelen was voor Rembrandt echt een obsessie en mede de rede waarom hij in 1656 failliet is gegaan. Ook Pablo Picasso had een grote verzameling. Zoals veel andere kunstenaars aan het begin van de twintigste eeuw verzamelde hij Afrikaanse en Polynesische maskers en beelden. En Andy Warhol verzamelde eigenlijk alles wat hij in het dagelijks leven tegenkwam. De objecten, krantenknipsel, brieven, visitekaartjes etc. stopte hij in dozen en verzond hij naar een opslagplaats. Deze Time Capsules verblijven tegenwoordig in het Andy Warhol Museum. Ze zijn nu voor iedereen toegankelijk en bieden een unieke kijk op het leven en werk van de kunstenaar.

Lees meer »

Tussen mijn huis en de dichtstbijzijnde Albert Heijn waar ik altijd mijn boodschappen doe, staat een kunstwerk. Ik denk wel eens dat waarschijnlijk weinig mensen beseffen dat het een werk is van een zeer belangrijke, internationale kunstenaar. De lage, koperen cilinder met zeven kristallen erin wordt namelijk vooral gebruikt als bankje. Door ouderen uit de buurt om op uit te rusten en door jongeren om met hun scooters rond te hangen. Dat maakt ook helemaal niet uit want gek genoeg is dit precies waar het kunstwerk van de Servische kunstenares Marina Abramovic voor bedoeld is.


Abramovic staat vooral bekend om de radicale performances die zij vanaf de jaren zeventig uitvoert. In 1988 heeft zij, als deel van een kunstproject, de helft van de lengte van de Chinese muur gelopen. Tijdens deze fysieke uitputtingsslag vond zij haar interesse in een van de materialen voor dit straatkunstwerk: het kristal. De interesse in dit voor haar nieuwe materiaal legt zij uit in een brief aan haar broer:

Lees meer »

Neem een krant.
Neem een schaar.
Kies een artikel uit de krant dat de lengte heeft van het gedicht dat je wilt maken.
Knip het artikel uit.
Knip vervolgens alle woorden uit die in het artikel staan en doe ze in een zak.
Schud zachtjes.
Haal één voor één de knipsels uit de zak.
Kopieer de woorden zorgvuldig in de volgorde waarin ze uit de zak gekomen zijn.
Het gedicht zal op je lijken.
En je zult zien; je bent een ongelooflijk origineel en sentimenteel schrijver, charmant maar niet vulgair.


(een opdracht van Tristan Tzara)

Carla Erasmus woont in Zuid Afrika en fotografeert mensen die ze niet kent. Gewone mensen die haar bij hun thuis uitnodigen. Daar zit ze dan de hele dag en luistert naar wat de mensen haar vertellen over hun leven. De uiteindelijke foto’s geven deze vertrouwelijkheid weer en zijn ook een verlengde van haar eigen identiteit. De intieme benadering is niet makkelijk in Zuid Afrika waar veel verschillende culturen bestaan en het niet altijd overal veilig is. Voor Mister Motley vertelt Erasmus over hoe enkele van deze foto’s tot stand zijn gekomen en de persoonlijke verhalen die eraan ten grondslag liggen.


'Grootmoeder die 's middags op haar kleinzoon past. We ontmoetten elkaar op straat. Ik reed voorbij en vertelde haar dat ik fotografe ben. Ze nodigde me bij haar thuis uit voor een koud drankje. Ze werkt niet en haar kleinkind speelde bij haar thuis. Ik denk dat ze gewoon wat gezelschap wilde. Ik ben de hele middag bij haar gebleven. Haar zoon woont met zijn vrouw en hun zoon in een houten huisje dat aan haar huis vastzit. Ze verdient een inkomen door een caravan te verhuren die ook op haar stukje land staat. Daarnaast breidt ze baby- en poppenkleren en maakt ze speelgoed van wol die ze bij haar kerk verkoopt.

Lees meer »

Nick Relph onderzoekt kleur. In een nogal taai en uitgebreid persbericht bij zijn expositie in juni 2009 bij Gavin Brown doet Relph verslag van de geschiedenis van kleur onder de titel A list of incorrect things, over de verfstof indigo in India, over het verven en het waarnemen van kleur, over schotse ruiten. De verfstof om een bepaalde kleur blauw groen -Paris Green- te maken is zo giftig dat het ook als rattengif wordt gebruikt. Het verven van stoffen gebeurt nog vaak op een onacceptabele manier. Nog steeds staan in landen als Syrië en India mensen met hun armen in de giftige verfstoffen te roeren. Iedere kleur zou met argusogen bekeken moeten worden want wat is de achtergrond van deze kleur? Zijn expositie was geen illustratie van al deze sociale feiten maar een mooi strak beeldend verhaal over kleur, met bijvoorbeeld een cut out van een poster van Elsworth Kelly die er uit zag als een knippatroon voor een jurkje. Ook hingen er zijn eigen afgedragen houthakkershemd van het merk Comme des Garcon achter glas en in een lijst onder de titel Zelfportret.

Lees meer »

Thuis in mijn boekenkast staat de uitgave ‘Wolkenplaten’ waarin de wolken geïnventariseerd zijn op hun verschijningsvorm. Het blijkt dat wolken net als planten Latijnse namen hebben en in soorten en familie worden ingedeeld: de cumulus wolk kent een verdere verdeling in bijvoorbeeld congestus (opeengehoopt), humilis (plat) of pileus (toevallig). Op de prachtige foto’s komen de wolken tot leven als personages in een ijle film hoog boven onze hoofden, ver weg in een andere dimensie. Het geven van namen brengt mens en wolk dichter bij elkaar, beiden lijken eeuwig en toch tijdelijk op deze aarde.

Lees meer »

Een opdracht van Alena Hudcovicova

Maak een object dat refereert aan het formaat en de inhoud van je broekzak.
Het moet over jezelf gaan, over je karakter, je persoonlijkheid, je mogelijkheden of handicap. Maar het kan ook gaan over je goede of slechte kanten, zoals je luiheid, je humor, sociale kanten, egoïsme, hulpvaardigheid etc.

Lees meer »

Een vriendin van me moest van de dokter steunkousen dragen, van die huidkleurige dikke elastieken zoals je ze wel bij bejaarden ziet. Deze vriendin was begin dertig en ze hield van schoenen met immense hakken. Dat laat zich niet combineren met van die vleeskousen. Ze heeft een week lang gehuild. Samen hebben we nog gezocht naar neongroene of oranje elastieken om dan maar zelf steunkousen te maken, beter opvallend vreemd dan bejaarden-onopvallend.

Lees meer »

Bij de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam was het door het ontbreken van een catalogus wat lastiger om mijn dobbelstenenstrategie toe te passen. Na het toewijzen van nummers aan de verschillende afdelingen en ruimtes op de plattegrond ben ik uiteindelijk toch tot een ‘keuze’ gekomen. In de kelder van het nieuwe gebouw, helemaal aan het eind van de gang – een ruimte die ik anders misschien gemist had – bevond zich het werk van Maurits Koster.


In de benauwende kelderruimte had Koster nog twee ruimtes gebouwd. Aan de buitenkant was de constructie duidelijk zichtbaar gelaten. Tussen de twee ruimtes hing een scherm met een video waarin een persoon in een slecht berenkostuum wat verloren door een lege tentoonstellingszaal loopt. Door een kleine opening kroop ik een van de ruimtes binnen. Meteen kreeg ik een onaangenaam ‘Alice in Wonderland-gevoel’: de ruimte was een exacte kopie van de tentoonstellingszaal uit de video, maar dan wat kleiner. Mijn hoofd raakte net niet het plafond. Alles was in verhouding, behalve ikzelf. Op een houten verhoging lagen stapels computerprintjes van kunstwerken van andere eindexamenstudenten.

Lees meer »

\n
Mari Stoel is postbode… en kunstenaar. Maar dat laatste is wat lastiger dan de eerste functie. Want wat betekent het eigenlijk tegenwoordig om kunstenaar te zijn? Het was al niet een gemakkelijk vak, maar nu dreigt de politiek en de financiële crisis helemaal roet in het eten te gaan gooien (als je überhaupt al eten had). Veel kunstenaars klussen daarom bij naast het werk dat zij in de studio doen. Vaak bestaat dat letterlijk uit klussen: het opzetten van tentoonstellingen, het schilderen van muren en dergelijke. De kunstenaar vangt er een leuke duit mee maar verliest niet zijn vrijheid en onafhankelijkheid. Sommige kunstenaars weten naast het maken van het ‘serieuze’ werk wat geld te verdienen met commercieel aantrekkelijke kunst: portretten van familieleden, vrolijke kinderkamers en – zoals bij Mari het geval is – landschappen.\n

Lees meer »

Marike Pool

Lees meer »

Het volgende nummer van Mister Motley gaat over angst. Ook op de eindexamenexposities van dit jaar is deze emotie, op verschillende manieren, terug te zien in het werk van studenten. Mister Motley selecteerde er een paar. Om te beginnen bij Academie Minerva in Groningen:


Brigadist Herman Scheerboom (98) is de enige nog in leven zijnde oud-Spanjestrijder. Bij Teruel is hij gewond geraakt door een kogel in zijn hoofd. Terug in Nederland heeft hij ruim 50 jaar gezwegen over zijn Spaanse verleden. Het zwijgen begon al tijdens de oorlog, maar werd door hem ook daarna niet verbroken. Hij vreesde voor de gevolgen wanneer hij zijn gedachten hard op uit zou spreken. Hij vreesde voor zijn baan bij De Nederlandsche bank. Pas na zijn pensionering spreekt hij vrij uit. Irene Schaap maakte in zijn voetsporen een reis door Spanje. Daar trof ze maar weinig tastbare overblijfselen aan. De foto's van de verlaten landschappen combineerde ze met beelden uit de Spaanse archieven. Alsof niemand er nog steeds niet hardop over durft te spreken, het verleden niet onder ogen wil komen, is het werk van Irene Schaap, Een studie naar het zwijgen, een stille getuige van een bijna vergeten oorlog.

Lees meer »

De tweede eindexamententoonstelling die ik met mijn dobbelstenen heb bezocht is de KABK in Den Haag. Voor mij een speciale plek om te komen omdat ik hier zelf ooit studeerde en eindeloos door de gangen dwaalde op zoek naar inspiratie. Na de catalogus bemachtigd te hebben, ben ik daarom eerst met een hapje en een drankje in de kantine gaan zitten waar ik mij weer even student kon wanen. Maar er was werk aan de winkel dus haalde ik mijn dobbelstenen te voorschijn en rolde ze tussen het eindexamenboek en mijn jus d’orange:

Lees meer »

Ieder jaar wordt slechts een klein percentage van de vele afgestudeerde kunstenaars (in 2009 waren het er maar liefst 1.521) in de media belicht, terwijl de rest verzeild raakt in een schijnbaar onomkeerbare vergetelheid. Om dit jaar iedereen een ‘gelijke’ kans te geven op zijn of haar 15 minutes of fame, ga ik gewapend met drie dobbelstenen een aantal Nederlandse kunstacademies af. Naast talent, intelligentie en doorzettingsvermogen spelen toeval en geluk immers vaak ook een rol in de carrière van een kunstenaar. En het balletje kan soms vreemd rollen…

Lees meer »

Kunstenaar Will Rogan is dol op boeken en pluist dan ook regelmatig de
karretjes in bibliotheek door waar afgeschreven boeken voor
dumpprijzen aan de lezers worden aangeboden. Iedere keer trof hij wel
een catalogus of boekje aan van oudere kunstenaar die inmiddels
vergeten is. Deze boeken werden nooit meer uitgeleend.

Lees meer »

Ze is te dik. Heeft lelijke bolle wangen, en gekke bovenarmen bovendien. De jonge, corpulente Queen Ann worstelt met haar zelfbeeld. Als ze foto’s van zichzelf ziet, genomen op feestjes of vakanties, is dat een kwellende confrontatie. Back in the day toen Photoshop nog niet bestond om handig de overtollige kilo’s weg te werken, boden potlood, pen en schaar uitkomst. Als een soort milde vorm van automutilatie bewerkte Queen Ann haar eigen beeltenissen; hier een hoofd door gekrast, daar een snorretje bijgetekend of een buikje weggeknipt.

Lees meer »

Het volgende nummer van Mister Motley gaat over angst en hoe angst (en het overwinnen ervan) een onderdeel kan zijn van het kunstenaarschap.

Angst lijkt in onze huidige samenleving steeds prominenter aanwezig te zijn en dat is ook te zien aan hoe we omgaan met de stedelijke ruimte. In het boekje Angst & Ruimte. De visie van jonge ontwerpers in Nederland wordt de impact van onze angsten op het straatbeeld onderzocht. 'De veiligheidsutopie', zo schrijven Theo Hauben en Marco Vermeulen in het voorwoord van het boek, 'schrijft een steriele, transparante en neutrale omgeving voor, waar normaal zijn de norm is en waarin het bijzondere als bedreiging wordt ervaren.' Maar wat betekent dit voor hoe onze leefomgeving eruit ziet? En is deze omgeving, hoe 'veilig' dan ook, nog wel leefbaar?

Lees meer »

Op Art Basel is een speciale hoek waar werk in oplage wordt verkocht en daar loop ik altijd graag even rond want misschien is er iets wat prachtig en betaalbaar is. Een van de werken die me opviel was een vreemd rond doek van Ann Hamilton, het zag er eigenlijk wat ouderwets uit als een soort waaier. Hamilton is een kunstenaar die met haar performances een beroep doet op je zintuigen, op horen en zien. Ze onderzoekt in haar werk hoe we via de zintuiglijke ervaringen communiceren. Het werk Cilary is dan ook een groot oog dat je aankijkt, de pupil is van stof, de iris van Japans papier. De lichte en donkere stukken van de iris verschillen bij ieder oog uit de oplage van 19 en daardoor is ieder werk toch weer anders. En de stof in het midden is soms bruin, soms heel donker blauw. Mijn idee dat oplages dan wat minder uniek maar betaalbaar zijn werd hier tegengesproken, zo’n oog kost toch 18.000 euro.

Lees meer »

Alsof het al niet lastig genoeg is voor kunstinstellingen om het hoofd boven water te houden. Vorige maand is Stichting KOP in Breda ook nog eens beroofd van beamers, laptops en geld. Om de schade enigszins te beperken, organiseert KOP op 25 juni een benefiet PaperParty. Verschillende ontwerpers hebben voor de gelegenheid werken beschikbaar gesteld, of speciaal iets gemaakt. Een mooie gelegenheid om voor een schappelijke prijs een kunstwerk te kopen en tegelijkertijd de noodlijdende kunstinstelling een hart onder de riem te steken.

Kijk voor meer informatie op www.kop.nu

De eindexamens komen er weer aan. Een spannende tijd voor de vele studenten die afstuderen. Veel zorg, tijd en moeite wordt er ieder jaar weer gestopt in het maken van een zo mooi mogelijke presentatie van de werken. Mister Motley kijkt met veel plezier ook naar de vormgeving van de flyers en posters die dienen als aankondiging van de verschillende exposities. Welke vormgeving vind jij dit jaar het meest geslaagd?