Tegenwoordig vinden wij het heel normaal om in een kunstwerk slechts een deel van een lichaam afgebeeld te zien in plaats van het hele lichaam. Vroeger was dat onvoorstelbaar. August Rodin was de eerste kunstenaar die het lichaamsfragment als zelfstandig kunstwerk tentoonstelde. In eerste instantie zag men deze werken als onaf, als een studie of een schets en pas later is men deze werken als zelfstandige werken gaan beschouwen.
In deze scriptie wil ik beschrijven hoe dit proces van de verzelfstandiging van het lichaamsfragment is gegaan en welke ideeën daaraan ten grondslag lagen. Tevens wil ik onderzoeken wat er veranderd is in de opvattingen en benaderingen ten aanzien van het gefragmenteerde lichaam in de beeldhouwkunst. 
Dit zal ik doen vanaf de grondlegger August Rodin tot en met een aantal representatieve eigentijdse tendensen. De nadruk zal hierbij komen te liggen op de postmodernistische periode.