GENDERBENDE - Sophie Dros

Ik maak documentaires over onderwerpen die ik in eerste instantie niet begrijp, of onderwerpen waar ik een vooroordeel over heb. Vervolgens ga ik net zo lang researchen tot ik niet meer begrijp waarom ik het eerst niet begreep. Alle ingrediënten die ik onderweg tegengekomen ben, gebruik ik in mijn film en zo hoop ik mijn kijkers dezelfde reis te laten maken.

In deze Salon wil ik vooral wat laten zien van de research die ik gedaan heb voor mijn laatste documentaire Genderbende, en iets vertellen over het proces.

Het maken van een film duurt bij mij gemiddeld twee jaar. Het begint bij een idee, dan lees ik erover en bekijk ik alles wat ooit gemaakt is over dat onderwerp. Vervolgens maak ik het concreter: Wat zou ik willen maken en hoe draagt dat bij aan de huidige kennis over het onderwerp? Daarna ga ik op zoek naar de geschikte personages, het filmscript schrijven, fondsen aanschrijven en dan met veel geluk mag ik de film daadwerkelijk gaan maken. 

Het moeilijkste gedeelte van film maken is voor mij de montage. Van 26 uur aan filmmateriaal naar 70 minuten film. Ik vergelijk dat gedeelte met het maken van een puzzel. Je krijgt 8000 stukjes, daarvan moet je een puzzel maken van 1000 stukjes. Je krijgt daarvoor acht weken de tijd en je moet iedere stap die je maakt samen met je editor doen. Ga je eerst de kern leggen? Of ga je eerst de stukken weghalen, die er niet toe doen? Of alles sorteren? Na de montage ligt er vaak een boekwerk aan aantekeningen en stapels met post-its. 

Een aantal aantekeningen van de montageperiode van Genderbende:

BELANGRIJK er zit een hele duidelijke omslag in de scène. Vanaf het punt dat Anne Lisa gaat tatoeëren wordt het juist weer positief terwijl nu daar het huil stuk zit. Dat gedeelte moet eerder komen. Op de close van Lisa. Daarna het huilen en daarna pas weer terug en gaan ze weer plezier maken. Ook de muziek moet hier veranderen in iets positiefs, samen zijn, geluk ipv begrafenismuziek over dat ze elkaar kwijtraken. deze scène werkt nu niet omdat de montage en muziek geplakt zijn op iets wat het niet is.

OF er moet een dynamisch stuk komen tussen Anne en Lisa tatoeëren en Lashawn Kemna. Misschien iets slooms? misschien de muziek sequentie van alle personages? Ik heb hier weer behoefte aan even wat anders voordat we de scène van Lashawn ingaan. anders wordt het weer te monotoom. —> Misschien het hardlopen van lashawn. Er moet wat beweging en tempo in de film komen hier anders wordt het gezapig.

IK DENK DAT ER EEN GROTE VERANDERING MOET BIJ DE TATOO SCÈNE. Ik vraag me af of deze niet toch VROLIJK, GRAPPIG, DYNAMISCH moet zijn. En het verdrietige punt van Anne en Lisa juist meer bij het einde bij het zwemmen moet zitten. Daar zie je veel meer hun band.

Moet het tatoeëren niet meer gaan over Anne die zegt dat ze haar borsten moeilijk vindt, Lisa die zegt —> je hebt best grote borsten, en dat je het tatoeëren vervolgens ziet als iets om controle te hebben over haar lichaam. Vervolgens gaat dat door in hun band. De uiteindelijk kern, van hun vertelling moet vlak voor het einde zitten bij het zwemmen.

De ‘eenzame’ shots van de personages: NEE!! niet daar, niet zo. Etalages werken op deze manier ook niet. Sowieso zou zo’n sequentie juist dynamiek moeten geven en nu stort het nog meer in. Overigens vind ik het lelijk en maken we niet zo’n soort film!

Na de montage besluit ik dat ik nooit meer een film wil maken.

Daarna ga ik de sound design in. Daar wordt het weer leuker. Vervolgens komt de mix, de grading, de muzieknabewerking, de poster ontwerpen en de première. Tegen die tijd ben ik vaak alweer bezig met de research voor mijn volgende film. Ik ben dan vergeten dat ik nooit meer een film wilde maken en wil vooral niks liever dan een nieuwe film maken. Voor mijn nieuwe film is de fondsaanvraag net de deur uit. Nog 6 weken wachten.

Website Sophie Dros

Sophie Dros 13 Sep 2017