Aan de hand van een aantal Flixbusreizen en de daarmee gepaarde verveling en ongemak, betoogt Pum van de Koppel dat kunst niet een ding maar een werkwoord is. Het is iets wat we doen. Hij reist naar Londen, Berlijn en Wenen voor een tentoonstelling, een luistersessie en de vriendschap. Middels dit reisverslag probeert hij kunst te herformuleren als iets dat beweeglijk is, een doorgeefspel dat ontsnapt aan de vaste vorm van het kunstobject en een andere verbeelding van het dagelijks leven verschaft. Het oeuvre van Yoko Ono fungeert als leidraad en toetssteen in Pums zoektocht.

Kunst leren doorgronden lukt nooit helemaal, weet kunstjournalist en schrijver Lucette ter Borg. ‘Kunst evolueert onder je blik. Objectiviteit in de kunst en de kunstkritiek bestaat dus ook niet. Elke kritiek is een subjectieve uiting. Sommige critici slagen er beter in dan anderen om hun persoonlijk oordeel te onderbouwen – maar daar blijft het bij.’ In dit essay, dat een vervolg is op haar onderzoek naar ouderdom in de kunst, legt ze de ontwikkeling van kunstkritiek onder de loep. Zowel haar smaak als de wijze waarop kunstjournalistiek wordt bedreven, zijn grondig herzien.

Het werk van Lon Godin is niet te reduceren tot statements. ‘Het moet visueel ook vaag blijven, anders wordt het pannenkoek,’ beweert Lon Godin over haar schilderijen. Alex de Vries kan haar tijdens zijn atelierbezoek alleen maar gelijk geven. Een schilderij moet een raadsel blijven, anders zou je er niet meer naar kijken en zou Godin geen schilderij meer maken. Haar abstractie kent geen contouren, schrijft hij, maar alle elementen vloeien in elkaar over in een kleurenwaas die vrijwel geen associaties oproept met waarneming in de realiteit.