Het tekenen is dan wel de motor van Arnoud Holleman’s artistieke productie, er kleven ook allerlei taboes aan. Het is een censuur van binnenuit, zijn innerlijke stem die alsmaar twijfelt en zijn onzekerheid voedt. En misschien deinsde hij ervoor terug om de seksualiteit in al die vloeiende vormen naar buiten te brengen. Tot hij de panseksuele tekeningen van cineast Sergei Eisenstein onder ogen kwam. ‘Toen ik de galerie binnenkwam en oog in oog stond met the real stuff was het of ik water zag branden.’

Laure van den Hout werd geraakt door No Longer Not Yet in het FOMU. Voor deze tentoonstelling heeft kunstenaar Katja Mater een selectie gemaakt uit de collectie van het museum, die gecombineerd met nieuw eigen werk leidt tot meer dan vijftig ‘ingrepen’. ‘De aandacht die de maker besteed heeft aan het vastleggen van een moment, wordt door Mater als het ware verlengd, soms door ‘m te verleggen: met zorg ontwerpt ze een ruimte waarin de beelden overdrachtelijk gemaakt worden.’

Waar andere schilders weersomstandigheden in specifieke partijen van hun doeken weergeven, is bij Charlotte Arends het schilderij zelf de windvlaag of stortbui. Over haar motivatie zegt ze: ‘Schilderen is het enige waar ik rustig van word en beter begrijp waar het in het leven over gaat.’ Alex de Vries bezocht het atelier van Charlotte Arends.

Deze week is Thijs Jaeger te gast bij Kunst is Lang. In zijn installaties verkent hij hoe we ons verhouden tot structuren die groter zijn dan wijzelf. Zijn met de hand gegoten klokken zijn zijn poging om iets te ervaren van de manier waarop geesten worden aangeroepen in tempels in Indonesië, het land van zijn familie aan moeders kant. Thijs’ werken hebben genoeg humor om je nietsvermoedend dichterbij te laten komen, en genoeg ernst om je vervolgens toch over iets serieus te laten nadenken.