Onze cultuur trekt strikte grenzen rond de hokjes ‘man’ en ‘vrouw’ en laat vrijwel geen ruimte voor de mensen die zich aan deze tweedeling onttrekken. Dat toont het werk trying not to know … van Sharan Bala aan. Hen biedt totale openheid van zaken door hun medische dossier tentoon te stellen. Honderdzestig pagina’s tekst, over een kind dat in principe gezond is, maar toch is gemedicaliseerd, omdat hun lichaam niet is te reduceren tot onze binaire denkbeelden. Maurits de Bruijn ziet hoe Bala met dit gebaar het zogenaamde probleem terugkaatst naar de toeschouwer, naar de medici die hen in hun spreekkamer zagen, naar de maatschappij. ‘Het werk zegt: dit zijn jullie bedenksels, dit is jullie probleem, niet dat van mij.’

De dag doorkomen. Opstaan, aankleden, koffie zetten, naar de eerste afspraak toe. De film Peter Hujar’s Day zit vol met basale, alledaagse overwegingen. De mate van zorg die de fotograaf voor al die details droeg, legt bloot hoe Hujar dacht, en hoe hij tot zijn kunst kwam, schrijft Laure van den Hout. En daarin schuilt ook de kracht van zijn meest iconische foto’s.

De nieuwe werken van Esmee Seebregts draaien om de culturele associaties van kleur en om schaamte. Ze kwam uit op sculpturen die uitpuilen en doorsijpelen, barsten en uit hun voegen vloeien. Die vormtaal heeft iets erotisch en verwijst naar hoe seksualiteit zich in de natuur manifesteert: uitbundig en schaamteloos, het uitpuilende, dunne vliesjes, een peul die op springen staat. Lieneke Hulshof schreef over de tentoonstelling Colour doesn’t Hurt, nu te zien bij Studio Seine.

Het atelier van Joanneke Meester bevindt zich waar ze haar werk maakt: op straat, in gebouwen, tijdelijke ruimtes, in onderdoorgangen en onder de mensen. Bij afvalpunten verzamelt ze materiaal om daarmee geïmproviseerde sculpturen te maken. Zo nodigt Joanneke Meester voorbijgangers uit met haar veelkleurige idioom in beeldende uitspraken waarin tekst en beeld in elkaar overvloeien. Alex de Vries ging met haar in gesprek.