Anna Reutinger

Ik kan een taart bakken. Ik zal je hond eens uitlaten. De post ophalen. I will pick up the cat poop in the yard van Anna Reutinger is een verzameling linten waarop allerlei beloftes prijken. Dingen die de mensen uit het Groningse Oosterwijtwerd bereid zijn voor elkaar te doen. De Amerikaanse kunstenaar verzamelde deze gebaren en vatte ze in een tijdelijk kunstwerk dat tijdens het festival Terug naar het Begin te bewonderen was in de plaatselijke Mariakerk. Anika van de Wijngaard sprak met Reutinger, curator Elles Hesseling en Jaap de Koning van de kunstcommissie over gemeenschapszin, tijdelijke kunstwerken en non-elites. 

Yaïr Callender, Isabel Cavenecia en Anna Reutinger cirkelden de afgelopen maand rond de imposante Groningse begraafplaats Esserveld, een residentie op uitnodiging van Het Resort. Alledrie maakten ze werk dat is gericht op rouw, rituelen en op de mensen die op de begraafplaats werken. Maurits de Bruijn schreef, eveneens op uitnodiging van Het Resort, een essay dat losjes op deze werken voortborduurt. ‘Dat is rouw. Proberen het niets een plek te geven, te midden van een vol leven. Als rouw voltooid is dan zou het graf misschien niet meer nodig zijn. Maar dat zullen we nooit weten, want rouw is nooit voltrokken. Daarom is verwerken ook zo’n slecht woord. Afval wordt verwerkt, en ja: rouw verandert van vorm, maar gaat nooit weg.’