Janneke Korsten

In het hart van Laurie Andersons Chalkroom

16 september 2018

De ogen bedekt met een VR bril en de oren met een koptelefoon geven de bezoeker toegang tot een grenzeloos doolhof. Zittend op een kruk in het Eye Filmmuseum en onder het gezelschap van Laurie Andersons stem, zweef ik door de oneindigheid van de Chalkroom. Een wereld van zwarte muren waar met wit krijt op geschreven en getekend is. Een gedateerde methode die in deze eeuw in geen enkel klaslokaal meer te zien is. Maar Anderson blaast het zwarte bord en het witte krijt  nieuw leven in door deze techniek te laten bewegen. Stap in haar wereld, en ze zal je toefluisteren; “You are now in the heart of the Chalkroom.”

Een dromerig labyrint vol woorden, tekeningen en Anderson. Binnenkomend in iedere ruimte is er voor, achter, links of rechts van je weer een ingang naar een andere ruimte. Je vliegt er solo doorheen via nauwe gangen terwijl je in werkelijkheid nog steeds op de kruk zit, een vervreemdend en lichtelijk misselijkmakend gevoel. Geen vloer onder je, je lichaam is verdwenen en enkel twee controllers geven je ‘controle’. Ze maken de vlucht mogelijk en geven je de vrijheid, het is je stuur. Via een menu verschijnen er acht bolletjes die, wanneer je ze aanraakt, je transporteren naar de desbetreffende ruimte die zich ergens in haar gecreëerde wereld bevindt.

De ruimtes hebben ieder een naam, bijvoorbeeld ‘cloud’, ‘dog’, ‘tree’. Simpele woorden die door ze te betreden grote betekenis krijgen. Elk van hen heeft zijn eigen mogelijkheid. Laat je transporteren naar ‘cloud’ en raak de muren eens aan. Het krijt komt los en je hebt de nevel vast met je controller. Dansend om je heen vormt het een wolk van letters die maar blijft rondcirkelen. Pas wanneer je de controller loslaat, gaan de stukjes muur weer netjes terug naar hun plek. De ruimte is weer hetzelfde als bij binnenkomst. Een klein wonder waar alleen jij ooggetuige van was.

Mensen van krijt die de polonaise lopen, vormen die geluid tot leven brengen, deze installatie is niet alleen vervreemdend; Anderson vertrouwt je in iedere ruimte iets persoonlijks toe. Ze droomde dat ze een hond was en neemt jou hierin mee in ‘dog’. In een spoor van woorden, dat je achterlaat op de muren in ‘words’, verwijst ze naar de dood van haar vader. Overal duikt poëzie op in deze virtuele wereld, waarbij je niet altijd stilstaat maar vooral langs zweeft.

Laurie Anderson is erin geslaagd een virtuele wereld persoonlijk te maken. Waar zij voorheen dacht dat VR iets voor de gamewereld was, speelt zij nu geen spelletje met je. Ze neemt je in vertrouwen doormiddel van de poëzie en je binnen te laten. Een vernieuwende manier om VR in te zetten, waarbij er geen einde is en je je onbevangen voelt.

De VR experience van Laurie Anderson (in samenwerking met Hsin-Chien Huang) is onderdeel van de serie Xtended in Eye Filmmuseum. Alleen vandaag is deze nog te ervaren, maar van 20 t/m 30 november zal er een volgende in de serie te zien zijn; Marina Abramović met Rising. Klik voor meer informatie.

Advertenties

Ook adverteren op mistermotley.nl ? Stuur dan een mail naar advertenties@mistermotley.nl

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

* verplicht

Meer Mister Motley?

Draag bij aan onze toekomstige verhalen en laat ons hedendaags kunst van haar sokkel stoten

Nu niet, maar wellicht later