…en dat moet zo blijven! Dat lukt ons niet meer zonder financiële steun van lezers en luisteraars. Nu ons voortbestaan na ruim 20 jaar op het spel staat vragen we je om hulp. In een kunstenveld waar voor schrijvende en reflecterende media (nog) geen structurele subsidie bestaat, wil Mister Motley* kunst en leven aan elkaar blijven knopen – voor iedereen. Het is er op of eronder – doe je ook mee?
Help Motley* gratis te houden voor iedereen!
*In 2023-2024 publiceerden we 312 nieuwe artikelen van 97 verschillende auteurs, van wie er 18 onder begeleiding debuteerden, bijna 100 podcastafleveringen, 17 langlopende samenwerkingen, een lessenreeks, zaalprogramma en online events. Het archief bevat meer dan 3.500 artikelen, interviews en podcasts, vrij toegankelijk.
De leerlingen van groep 7/8 van IKC De Klimboom in Arnhem Zuid hielpen mij met het maken van kunstkritiek die iedereen begrijpt. Dit deden ze zó goed dat ik er niet één, maar wel twee of drie stukken kleine kunstkritiek van kan maken.
Tussen 1999 en 2007 heb ik elke Donald Duck, Donald Duck Extra en Katrien gelezen waar ik aan kon komen, plus een groot deel van de pockets en de dubbelpockets, en ik kan niet zeggen dat de rol van moderne kunst in die verhalen me ooit was opgevallen. Maar Karin Kuiper viel het wel op: in 1994 studeerde ze af aan ArtEZ met een catalogus van alle kunstwerken die tot dan in de DD waren verschenen. Een geüpdate versie van die catalogus is nu onderdeel van de Duckumenta tentoonstelling in Omstand (Arnhem)tot en met 25 augustus.
Wat zijn deze contouren, onder welke omstandigheden uiten zij zich en hoe moeten zij worden geïnterpreteerd?
Familiebanden en vroegere gebeurtenissen drukken een stempel op onze identiteit. Toch wordt de taal van persoonlijke geschiedenis – op tatoeages na – weinig uitgedragen in de manier waarop we het lichaam versieren.
Margot Zweers perforeert de ruimte. Ze brengt in de gebouwde omgeving doorzichten aan, waardoor je de lege ruimte kunt omsingelen. Ze manifesteert niet zozeer iets in de ruimte, maar manifesteert de ruimte als zodanig met haar beeldende ingrepen.
Een tijdje terug plaatste mister Motley een oproep om met kinderen op atelierbezoek te gaan bij hedendaagse kunstenaars. Eén van de reacties kwam uit het oudste buurtcentrum van Nederland: De Mussen uit de Haagse Schilderswijk. Salin, Eray, Said, Nassim en Naoufal waren wel benieuwd naar die kunstenaar uit hun eigen buurt: Philip Akkerman.
Jappe Groenendijk onderzoekt naar aanleiding van een drietal persoonlijke belevenissen hoe de veranderende ervaring van de publieke ruimte én van de kunst, de doelstellingen en uitganspunten van het instituut én van de kunst zelf beïnvloeden.
Kiedes van Wouden interviewt voor Mister Motley Josse Pyl op locatie van zijn expositie in cultuurhuis De Brakke Grond.
Voor het laatste artikel van de rubriek ‘Landloos’ spreek ik met futuroloog Christiaan Fruneaux van Studio Monnik over de toekomst van ons thuisgevoel.
Sluit je ogen.
Nouja, hou ze eigenlijk maar open.
Stel je de wereld voor als een nachtclub, compleet met bar, lounge, toiletten en natuurlijk: een dansvloer.
Colombia kennen de meesten van ons als het land van drugsbaronnen en geweldsdelicten, de thuisbasis van Pablo Escobar waar je op iedere straathoek een gram cocaïne kunt scoren. Maar weinig van de Netflixseries en documentaires over het land richten zich op de omringende problematiek, waarvan de decennialang woekerende oorlog slechts een greep is uit een met corruptie en geweld doorspekte geschiedenis.
Iwan Baan reist constant de hele wereld over om met zijn camera de meest uiteenlopende architectuurprojecten vast te leggen. Van nieuwe bouwwerken van bekende ‘starchitects’ midden in New York tot aan selfmade architectuur in Caracas, Venezuela.
Lieneke Hulshof gaat in gesprek met Joep van Lieshout over de rol van machtsverhoudingen, provocatie en utopisch denken in zijn oeuvre.
Op dit moment zijn de voorbereidingen voor de afstudeertentoonstellingen in volle gang. Niet alleen worden de studenten klaargestoomd om aan hun loopbaan te beginnen, ook zijn zij geacht om gezamenlijk tot een tentoonstelling te komen waarin ze zichzelf van hun beste kant kunnen laten zien en tegelijkertijd een geheel vormen. Met het collectief als wapen.
‘Mijn naam is Kabako. Ik ben Kabako. Nog eens Kabako. Ooit Kabako. Voor altijd Kabako. Kabako is mijn naam. Ik ben een verhalenverteller.’ Zo spreekt Faustin Linyekula in zijn voorstelling ‘Cargo’ (2011) waarna hij zal dansen, puttend uit rituelendansen die zijn grootmoeder hem leerde of moderne dans die hij opdeed in zijn studies in Congo, Kenia en de rest van de wereld.
Ook adverteren op mistermotley.nl? Stuur dan een mail naar advertenties@mistermotley.nl