Mirthe Berentsen visited the Wissa Wassef Art Centre in Cairo, which was founded in 1951 by architect and educator Ramses Wissa Wassef and his wife Sophie Habib Georgi. At this exceptional place, carpets are woven, among other things. Wassef rejected prevailing ideas about education and art: hierarchy, comparison, and assessment. He wanted to prove that anyone can create art, regardless of age, background, or knowledge. Mirthe spoke with Yoanna Wissa Wassef and her daughter Taya Doss, two generations who now carry the responsibility for the centre. This interview is part of Mirthe’s Land zonder Grenzen series, about the art world, care, and parenthood.

Mirthe Berentsen bezocht het Wissa Wassef Art Centre in Caïro dat in 1951 werd opgericht door architect en pedagoog Ramses Wissa Wassef en zijn vrouw Sophie Habib Georgi. Op deze uitzonderlijke plek worden onder andere tapijten geweven. Wassef verwierp heersende opvattingen over onderwijs en kunst: hiërarchie, vergelijking en beoordeling. Hij wilde bewijzen dat iedereen kunst kan maken; ongeacht leeftijd, achtergrond of kennis. Mirthe sprak met Yoanna Wissa Wassef en haar dochter Taya Doss, twee generatie die nu de verantwoordelijkheid voor het centrum dragen. Dit interview behoort tot Mirthe’s Land zonder Grenzen-reeks, over de kunstwereld, zorg en ouderschap. 

In het Noord-Groningse Hogeland onthult Sense of Place in samenwerking met Ruimtetijd dit voorjaar Soundings, een kunstproject dat op negen plekken in het landschap landt. In de tiendelige serie Grond voor kunst blikt Anika van de Wijngaard met betrokkenen vooruit op de komst van het nieuwe kunstproject. ‘Het proces om hier te komen duurde lang, wat overigens niet ongewoon is bij kunst in de buitenruimte.’

In de tiendelige serie Grond voor kunst, waarin we inzoomen op de interactie tussen hedendaagse beeldende kunst en het Groningse landschap, publiceren we vandaag Susanne Luurs reflectie op het onderzoek voor haar kunstwerk Wierdetuin. Susanne groeide op in Groningen. Op uitnodiging van Sense of Place deed ze artistiek onderzoek naar het Damsterdiep, een oud kanaal van Delfzijl naar de stad Groningen. Door zich letterlijk door het landschap te bewegen – kajakkend, zwemmend, wandelend – werd ze er onderdeel van en kon ze komen tot een kunstwerk dat ook voor het landschap betekenis draagt.

‘Onder de oppervlakte roert zich iets. Het kolkt, suist en heeft een uitweg gevonden.’ Dat is Sound of Falling. Laure van den Hout zag de film en schreef een essay over de associatieve wijze waarop motieven samenkomen: palingen, graan, ‘warm’, stenen, vliegen, handen, de rivier. Het brengt het werk Still Water (The River Thames for Example) van Roni Horn in gedachten, waar voetnoten in het beeld een stream-of-conciousness van over elkaar buitelende gedachten oproepen.

Deze week is Sophie Steengracht te gast bij Kunst is Lang. Sophie maakt tekeningen, schilderijen en etsen van de natuur, op een manier die sferisch en bezield is. De verf die ze gebruikt destilleert ze uit de planten die ze teelt in haar volkstuin en ze maakt gebruik van plantmateriaal dat overblijft zoals de basten van pruimen- en kersenbomen die net zijn gesnoeid. In het voorjaar zijn het brandnetels, in de herfst besjes. Middels haar werk laat Sophie ons de krachtige planten, koralen en wortelstelsels zien waar we als mens zoveel aan te danken hebben en hoopt met haar werk onze verbinding met de natuur te versterken.  

Vanavond opent bij Das Leben am Haverkamp in Den Haag de tentoonstelling What’s Left Speaks van Gaia D’Arrigo, Felix Bell en Nuno Lobo. Wietske Flederus sprak met de kunstenaars en schreef een essay naar aanleiding van de kennismaking die ze had met de wereld die Lobo, Bell en D’Arrigo gecreëerd hebben. ‘Dystopische scenario’s hebben iets weg van de spanning van enge films. Je durft niet te kijken maar wilt ook niks missen.’ 

Deze week is Daniëlle van Ark te gast bij Kunst is Lang. Een rode draad in haar werk is de ondoorzichtige manier waarop waarde en betekenis worden toegekend. Zo fotografeerde ze in de straten van Parijs bergen vuilniszakken, met daartussen papieren tassen van Louis Vuitton en Hermès – vers uit de winkel een statussymbool, tussen het afval net zoveel waard als een leeg melkkarton.

Maurits de Bruijn las de roman Nova Scotia House waarin de vroege jaren van de hiv/aids-crisis gestalte krijgen én hij een onvergetelijke verwijzing ontdekte naar “Untitled” (Portrait of Ross in L.A.) van Félix González-Torres. ‘Dit werk is niet onbegrijpelijk of hermetisch, maar vlamt, is activistisch, was broodnodig in een tijd waarin mensen die hiv-positief waren niet de zorg of aandacht kregen die ze verdienden. Zeker niet in de VS. Die slinkende berg was een wanhoopskreet. De snoepjes schreeuwden: we sterven, we verdwijnen, als niemand voor ons zorgt.’

De maatschappelijke hang naar hekserij is terug van (nooit) weggeweest. Vanaf de middeleeuwen werden (voornamelijk) vrouwen beschuldigd van tovenarij, seksuele losbandigheid en duivelsaanbidding. Deze angst leidde tot tienduizenden martelingen en executies in Europa en Noord-Amerika. Dit doet Ivana Kalas de vraag stellen: als vrouwen die van hekserij beschuldigd waren zo’n vreselijk lot wachtte, waarom durven we onszelf nu dan de identiteit van heks aan te meten?

On Saturday, February 14, The Sound of Night Falling in the Other Room, Bart Lunenburg’s solo exhibition, opened at Galerie Caroline O’Breen in Amsterdam. Bart usually commits to research, it’s an integral part of his practice. ‘As an artist living in this city, with wood as the primary material in my practice and with a great love for architectural history, I am curious about the wooden houses that have disappeared from Amsterdam’s history. About the hidden wooden structures, concealed behind plastered ceilings and white walls, behind monumental façades and cobbled streets. In this text, I would like to share with you my search for the various hidden layers of construction that I have encountered in my recent research. Layers of construction that support and surround us every day, without us even noticing. This research into historical tales and processes of urban development, viewed from the perspective of timber construction traditions, forms the basis for new installations, sculptures, and photographs.’ Today we publish the English translation of Bart’s essay that emerged from this research, on the occasion of the Warmoes Biennale, which opens on March 7 and where Bart’s work will be on display.

Translated by Michiel Huijben.