Er zijn verhalen genoeg over mensen die op zichzelf aangewezen zijn, vaak als gevolg van een noodtoestand. Door bijvoorbeeld schipbreuk zoals de hoofdpersoon in Robinson Crusoe, of door een vliegtuigramp, zoals de schooljongens in Lord of the Flies. Ze stranden op een plek ver weg van de beschaving, moederziel alleen en gedoemd te sterven onder de barre omstandigheden van het onbewoonde eiland of het afgelegen regenwoud. De situatie verkennende, is er altijd één instinct dat meteen de kop opsteekt, welk boek je ook leest of welke film je ook ziet: we moeten op zoek naar mensen.

Is de werkelijkheid in taal te vangen, of maken beschrijvingen van de werkelijkheid misschien een geheel nieuwe werkelijkheid? Wat is het contrast tussen betekenis en vorm?
Maria Barnas over hoe haar veranderende blik op taal met haar kunstenaarschap en de ervaring van een steeds vreemder wordende werkelijkheid verweven is.

Als ik de leerlingen uit groep 7/8 van vrije school De Esch in Winterswijk vraag of ze weleens een selfie maken, steekt iedereen zijn hand op. Als ik ze vervolgens vraag waarom ze dat doen, vertellen ze eerst dat het gewoon heel leuk is. Daarnaast zeggen ze dat je jezelf kunt laten zien zoals je bent, maar ook zoals je zou willen zijn.

Dit artikel werd eerder gepubliceerd op 3 november 2016. Vandaag opnieuw aandacht voor het artikel naar aanleiding van de feministische…

Lezen, luisteren, discussiëren en borduren. Mister Motley organiseert op woensdag 3 april in samenwerking met Museum Arnhem en ArtEZ Studium…

Nu snap ik weer waarom ik het als kind zo leuk vond om over de daken heen te rennen: het…