Vedran Kopljar was te gast in Kunst is Lang. Hij probeert gestalte te geven aan gedachten en gevoelens, in vorm en materiaal. We zeggen dat we ‘iets diep van binnen voelen’ en ook onze gedachten bevinden zich – naar we aannemen – ergens in ons lichaam. Maar waar dan precies? En hoe ziet dat eruit?

Hoe kijken wij in de huidige samenleving naar ons lichaam? Waar ligt haar kracht en waar is zij kwetsbaar? Hoe machtig of onmachtig is zij? In de serie Lichaam en (on)Macht duiken Mister Motley en ArtEZ studium generale dit collegejaar dieper in dit onderwerp.

De tentoonstelling Natures Mortes van de Duitse kunstenaar Anne Imhof was afgelopen zomer te bewonderen bij Palais de Tokyo in Parijs. De laatste twee weekenden werd de tentoonstelling tot leven gebracht met een performance waarin de isolatie en desoriëntatie van het gedigitaliseerde en gemedialiseerde leven voelbaar zijn. Joke Hoeven en Rieke Vos schrijven over hun bezoek aan de tentoonstelling.

Toine Horvers was te gast in Kunst is Lang. Al ruim 40 jaar maakt hij performances, en in de loop der jaren is er meer taal en schrijfwerk bij gekomen: na de uitvoering worden performances op een feitelijke manier omschreven, of hij probeert in taal te vangen hoe de wolken in de lucht voorbij glijden. In zijn meer recente opvoeringen, speelt de combinatie van woord en beweging een rol. Toine draait bijvoorbeeld om zijn eigen as, en roept de namen van de windrichtingen op het moment dat hij in die windrichting gedraaid staat.  

Dit is het laatste interview dat de Turkse kunstenaar Nihat Karataşlı gaf. Het werd op 7 september 2021 gepubliceerd, negentien dagen voordat hij op 33-jarige leeftijd onverwachts overleed.

De ene stand op This Art Fair is om door een ringetje te halen, de ander is continue in aanbouw, de ene kunstenaar staat te popelen rode stickers te plakken en de ander heeft überhaupt geen prijslijst opgesteld.

Op vrijdagavond 13 maart zou de tentoonstelling ONGEMAKKELIJK / AWKWARD openen bij Art et Amicitiae in Amsterdam. Althans, dat was…

De kunstenaar heeft een publiek nodig, zoals het publiek de kunstenaar nodig heeft. Of toch niet? Iris van der Zee…

‘Mijn naam is Kabako. Ik ben Kabako. Nog eens Kabako. Ooit Kabako. Voor altijd Kabako. Kabako is mijn naam. Ik ben een verhalenverteller.’ Zo spreekt Faustin Linyekula in zijn voorstelling ‘Cargo’ (2011) waarna hij zal dansen, puttend uit rituelendansen die zijn grootmoeder hem leerde of moderne dans die hij opdeed in zijn studies in Congo, Kenia en de rest van de wereld.