De queer kunst die een correctie op de canon vormt
Artist educator Patrick Verhoeven creëerde een queer beeldbank vol queer kunstwerken als antwoord op de grotendeels heteronormatieve, mannelijke, witte en cisgender canon.
De deugd van het struikelen – over de Stolpersteine van Gunter Demnig
Op een regenachtige dinsdagochtend worden in Amsterdam-Oost de Stolpersteine gelegd voor de oudtante van Ko van ’t Hek, en die voor haar broer en haar ouders. De messing steentjes van tien bij tien centimeter zijn een project van kunstenaar Gunter Demnig, die vond dat het herdenken een steeds meer officiële, voorspelbare plechtigheid was geworden waar de betekenis uit dreigde te verdwijnen. ‘Er ligt een belangrijke vraag,’ schrijft Ko. ‘Hoe vertellen we het verhaal van de Holocaust? Hoe vertellen we het aan volgende generaties? Hoe vertellen we het zo dat zowel de kennis als het gevoel van verschrikking doorgegeven wordt?’
KUNST IS LANG: Mireille Tap
Deze week is Mireille Tap te gast bij Kunst is Lang. Mireille doet performances met haar stem, in of rondom zelf gemaakte sculpturen. De ene keer prevelt ze zoete en verleidelijke woordjes, de andere keer laat ze schel en klaaglijk gekef of een zeurderig gejengel horen. Mireilles werken raken aan het maatschappelijke construct van een ‘brave meid’, het al dan niet opeisen van je eigen ruimte, of het niet op waarde schatten van bijvoorbeeld een ‘zachte’ eigenschap als schattigheid.
In de baarmoeder – met Basje Boer naar MaMA
In aflevering XX van De ontmoeting bezoekt Alma Mathijsen samen met schrijver Basje Boer Raak Mij Aan, Om Ons Te Zien van Giovanni Maisto Ferreira in Showroom MAMA. Een tentoonstelling die uitdaagt om je over te geven aan zachtheid en waarin de verschillende ruimtes je dragen.
Waar is iedereen? – de zoektocht van een jonge schrijver
Wat vind je als je jezelf hebt gevonden? Juliana Könning schreef een vlammend essay over haar verlangen deel uit te maken van een groep: collectief schrijverschap en meerstemmigheid. ‘Het ‘vinden van jezelf’ is niet mijn queeste. Ik hou van taal, ik hou van schrijven. Toch ben ik niet op zoek naar mezelf, maar naar de ander. Passen, binnen een systeem of groep, was, en is, mijn grote wens.’
Van een University of the Arts naar een Pluriversity of the Arts – in geprek met Jeanne van Heeswijk
Els Cornelis en Catelijne de Muijnck spraken met studenten, docenten, wetenschappers, denkers en makers over hoe de Kunstschool van de Toekomst eruit zou kunnen zien. Het resulteerde in elf interviews waarin onderwerpen aan bod komen als sociale rechtvaardigheid, gedekoloniseerde curricula en inclusieve pedagogiek, maar ook: omgangsvormen, methodologieën, waarden, machtsstructuren en het schoolgebouw. Mister Motley publiceert vandaag een van de stukken uit die reeks, een gesprek met kunstenaar Jeanne van Heeswijk.
Hoe de wereld eruitziet als je ontwricht bent – met Michiel Appelman en Marianne Feenstra naar Beeldend Gesproken
In aflevering XVIII van De ontmoeting bezoekt Alma Mathijsen de solotentoonstelling No mud, no lotus van Sanna Martha. Het leidt tot een ontwapenend gesprek met twee bezoekers. Over verval, een geschilderd gebakken ei en niet precies weten waarom je ergens naar wilt blijven kijken.
Blijven staan – met Mieke Hessels naar het Nederlands Fotomuseum
In aflevering XVII van De ontmoeting gaat Alma Mathijsen met kunstenaar Mieke Hessels naar When life gives you lemons, squeeze them out in the eyes of your abuser in het Nederlands Fotomuseum.
De vervreemde moeder – over het werk van Anida Yoeu Ali
“Door gebruik te maken van je eigen lichaam als materiaal is performancekunst een directe daad van dekolonisatie. Er zit een bepaalde vrijheid in die veel macht heeft en hard nodig is,” legt de Cambodjaans-Amerikaanse kunstenaar uit wanneer haar wordt gevraagd waarom ze voor performancekunst kiest. Het is niet haar bedoeling om provocerend werk te maken, maar door zichzelf en het publiek nauw te betrekken in haar interventies, worden diepgewortelde, kwalijke patronen snel blootgelegd.
Gewapende dienstbaarheid – over La Servidumbre van Sandra Eleta
Eleta geeft een podium aan vrouwen die veelal over het hoofd worden gezien. Met de serie La Servidumbre (de dienstbaarheid) portretteerde Eleta bedienden in de Panamakanaal-zone, en ze deed dat zo dat de geportretteerden trots en zelfvertrouwen uitstraalden.
Het ziekenhuis als museum van het leven – over verhalen en kunstwerken uit de wachtkamer
‘Ziek zijn betekent vooral veel en vaak in wachtkamers zitten,’ schrijft Mirthe Berentsen. ‘In ruimtes met folders over aanpassingen van levensstijlen en weekbladen met doorzonlevens. Ondanks de frisse en bemoedigende kleuren van de muren zijn het geladen en beladen ruimtes, waaruit je niet kunt ontsnappen.’ Maar gelukkig zijn veel ziekenhuizen de trotse eigenaars van uitzonderlijke kunstcollecties.
Advertenties
Ook adverteren op mistermotley.nl? Stuur dan een mail naar advertenties@mistermotley.nl
Nieuwe artikelen laden...