Lichaam

Het mannetje dat in zijn werk in de meest uiteenlopende gedaanten terugkeert zonder zijn directe herkenbaarheid te verliezen vormt hij steeds weer tot een onmiskenbare buitenstaander die min of meer stampvoetend zijn inzichten kenbaar maakt

Schrijfster Karin Spaink vergezelde Mira Thomspons in haar tienerjaren tijdens ‘een onhandige queeste naar hoe ik me tot de wereld moest verhouden, wonend in een lichaam dat dusdanig afwijkt van de norm dat er nooit aan te ontsnappen valt.’ Voor Mira’s serie interviews Land zonder grenzen gaan de twee met elkaar in gesprek. Over rollators die matchen bij outfits, over Spainks baanbrekende boeken en over de samenwerking tussen het Nationale Ballet en Canta-gebruikers. Een grootse voorstelling in de Westergasfabriek, waarbij balletdansers van Het Nationale Ballet en Canta-rijders een zwierend geheel vormden.

Art history is not static or linear; it is continuously reshaped through cross-pollinations between artists of different generations. Through dialogues, encounters, and his Prelude evenings, Titus Nouwens seeks to look at what earlier artistic practices can teach us today, in close proximity to those who shaped them. For Mister Motley, Titus writes about this infinite interweaving. In doing so, he moves alongside the work of—and the intergenerational encounters between—Louwrien Wijers, Publik Universal Frxnd, Philipp Gufler, Rory Pilgrim, Lydia Schouten, Astrit Ismaili, Sands Murray-Wassink, and Billy Morgan.

De mannen van Michelangelo in Teylers Museum onderwerpt een van de grootste kunstenaars uit de geschiedenis aan een queer lens. Maurits de Bruijn bezocht de tentoonstelling en vraagt zich wat af wat we verliezen wanneer we een ruimschoots gecanoniseerde kunstenaar als Michelangelo met een anachronistische blik bekijken en hem een identiteit aanmeten waar geen sprake van was toen de goede man nog leefde. ‘Het lastige daaraan is dat de heteronormatieve blik op dit werk alsnog geldt als uitgangspunt, en dat de vermoede homoseksualiteit van Michelangelo het karakter van een ontmaskering krijgt. Een verdenking waar bewijslast voor moet worden gevonden in de brieven die hij schreef, de motieven in zijn werk en de wijze waarop hij jongelingen op het papier gestalte gaf.’

Zorg en ouderschap. Voor onze serie Land zonder grenzen onderzoekt schrijver en kunstenaar Mirthe Berentsen de komende maanden het systeem waar die twee samenkomen: het gezin. Met Mercedes Azpilicueta, de zoon van Mercedes en Mirthes dochter, bezocht ze CaccHho CucchhA – de tentoonstelling van Mercedes die is gemaakt voor kinderen van 4 tot 12 jaar en ruimte voor spel biedt. ‘Oh pas op! Ben je ok lieverd?’

Haiko Sleumer, conservator bij Museum W, schreef en essay over het werk van Chris Rijk in relatie tot de collectie van het museum. ‘Als curator stel ik mijzelf regelmatig de vraag: in hoeverre zijn deze thema’s werkelijk universeel? Door het gebruik van de term ‘universeel’ suggereert de presentatie een algemene herkenbaarheid – iets wat voor iedereen zou moeten gelden. […] Als queerpersoon voel ik mezelf ook niet gerepresenteerd in de museale presentatie. Ik ben geen Limburger, geen katholiek en niet religieus – maar ik ben wél queer. Terwijl de eerste drie identiteiten nadrukkelijk aanwezig zijn in het museum, is het laatste perspectief slechts in beperkte mate vertegenwoordigd. Juist daarom vind ik het extra spannend dat het werk van Chris een jaar lang als interventie wordt gepresenteerd binnen de vaste collectieopstelling van Museum W.’

‘Kreupeltijd is een begrip dat gaat over de manieren waarop mensen met een beperking/chronische ziekte en neurodivergente mensen (de kreupelen, geuzennaam, red.) tijd en ruimte anders ervaren dan mensen zonder beperking. Het lijkt vaak of gezonde mensen vergeten dat we vroeg of laat allemaal in kreupeltijd zullen leven.’ In haar nieuwste bijdrage voor de reeks Land zonder grenzen verbindt Jam van der Aa het begrip kreupeltijd aan haar lezing van het boek De prullenbak heeft veel plezier aan mij van Thomas Heerma van Voss, waarin hij schrijvers op leeftijd interviewt over hun leven en loopbaan.

Deze week is Benjamin Francis te gast bij Kunst is Lang. Zijn sculpturen, performances en films ontstaan vanuit een fascinatie voor wat afwijkt van de norm, omdat het vies of fout is. Benjamin ziet een verband tussen het schoonmaken van een ruimte en het uitsluiten van mensen en onderzoekt welke machtsrelaties er in disciplinerende handelingen zoals schoonmaken besloten liggen.