Het kiezen wat je laatste kunstwerk wordt, lijkt een onmogelijke keuze. Alsof dat laatste werk je hele leven moet samenvatten in een magistraal finalestuk. Kunst en de dood hebben sowieso een authentieke relatie met elkaar. Sommige kunstenaars krijgen na hun dood een bijna goddelijke status toebedeeld en anderen die tijdens hun leven het podium hebben gekend, worden na de laatste adem vergeten . Kun je als kunstenaar daadwerkelijk doorleven in je werk en heb je daar invloed op? Is kunst groter dan het leven zelf?

Gerda van de Glind over het belang van Artists in Recidency’s: ‘De plekken met een gezonde voedingsbodem voor de culturele sector worden schaarser. En dat terwijl er juist verse grond nodig is.’

Hanne Hagenaars belicht de weergave van bedelaars en daklozen in hedendaagse kunt en treft confronterende werken aan waarin schaamte de boventoon voert. ‘Schaamte is een pijnlijk, ondraaglijk, krimpend gevoel dat ontstaat als je het idee hebt dat je niet voldoet aan de norm, voor gek staat, dat iedereen je stiekem uitlacht.’

Stellen dat de kunstenaar aanstichter is van gentrificatie is niet juist, individuen hebben weinig invloed op die grote, complexe processen van stedelijke ontwikkeling. Maar dat de creatieve klasse, en dus ook kunstenaars, invloed hebben op hoe een stadsdeel zich ontwikkelt valt ook niet te ontkennen. Dat is een gegeven en een invloed die je ook kan inzetten als kunstenaar, zeker als je werkt aan participatieve projecten binnen een gemeenschap of stadsdeel.