De ingedutte oude vrouw, de liefdevolle grootouder die leeft voor zijn kleinkinderen, het gelukkig maar seksloze ANWB-koppel. Als het op oudere rolmodellen en archetypes aankomt, dan mist Jan Hoek een rijk, sexy, queer aanbod. In deze serie gaat hij op zoek naar de mensen die hij later zou kunnen worden. Hij doet dat in een reeks visuele essays, waarin hij tekent, zoekt en hardop twijfelt.

Er bestaan wel videobeelden van de Nederlandse kolonisering van Indonesië en Suriname, maar die zijn niet representatief te noemen. Het zijn veelal propagandistische films die werden gemaakt en verspreid om in Nederland steun te verkrijgen en behouden voor het koloniale beleid. De onderdrukking en het geweld werden buiten beeld gehouden. Eye(s) Open in het Eye Filmmuseum laat zien hoe tien kunstenaars deze archiefbeelden inzetten om een andere, eerlijke blik los te laten op deze geschiedenissen. In A Person of the Forest laat Miranda Pennell een oerang-oetan aan het woord over de vernietiging van haar huis, het moment waarop ze gevangen werd genomen, hoe ze in de buik van een Nederlands schip werd vervoerd om in een Amsterdamse dierentuin tentoongesteld te worden. Maurits de Bruijn werd getroffen door dit meer dan menselijke perspectief.

Tijdens het schooljaar 2024-2025 is het Lectoraat Kunsteducatie van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten het project Secret Arts Teachers (SAT) gestart waarin twintig kunstdocenten onderzoeken hoe de schoolomgeving de veiligheid en ruimte biedt voor artistiek experiment en avontuur. De komende maanden licht Mister Motley de kunstdocenten uit, in aanloop naar de groepstentoonstelling met leerlingenwerk in Framer Framed. Vandaag: Vera van L. en Amber T.

Kunst leren doorgronden lukt nooit helemaal, weet kunstjournalist en schrijver Lucette ter Borg. ‘Kunst evolueert onder je blik. Objectiviteit in de kunst en de kunstkritiek bestaat dus ook niet. Elke kritiek is een subjectieve uiting. Sommige critici slagen er beter in dan anderen om hun persoonlijk oordeel te onderbouwen – maar daar blijft het bij.’ In dit essay, dat een vervolg is op haar onderzoek naar ouderdom in de kunst, legt ze de ontwikkeling van kunstkritiek onder de loep. Zowel haar smaak als de wijze waarop kunstjournalistiek wordt bedreven, zijn grondig herzien.

Aan de hand van een aantal Flixbusreizen en de daarmee gepaarde verveling en ongemak, betoogt Pum van de Koppel dat kunst niet een ding maar een werkwoord is. Het is iets wat we doen. Hij reist naar Londen, Berlijn en Wenen voor een tentoonstelling, een luistersessie en de vriendschap. Middels dit reisverslag probeert hij kunst te herformuleren als iets dat beweeglijk is, een doorgeefspel dat ontsnapt aan de vaste vorm van het kunstobject en een andere verbeelding van het dagelijks leven verschaft. Het oeuvre van Yoko Ono fungeert als leidraad en toetssteen in Pums zoektocht.

Het werk van Lon Godin is niet te reduceren tot statements. ‘Het moet visueel ook vaag blijven, anders wordt het pannenkoek,’ beweert Lon Godin over haar schilderijen. Alex de Vries kan haar tijdens zijn atelierbezoek alleen maar gelijk geven. Een schilderij moet een raadsel blijven, anders zou je er niet meer naar kijken en zou Godin geen schilderij meer maken. Haar abstractie kent geen contouren, schrijft hij, maar alle elementen vloeien in elkaar over in een kleurenwaas die vrijwel geen associaties oproept met waarneming in de realiteit.

Het is zomer. Dat betekent: ‘dag kantoor, dag werkplek, hallo vakantie.’ Eindelijk lekker naar het buitenland! Toch? Dat geldt niet voor iedereen. Met de groepstentoonstelling Out of Office (Still Here) richt kunstruimte Nest in Den Haag zich op de thuisblijvers en toont het belang van spelen in de kunst.