‘Over the seven years that I’ve been giving talks, organizing exhibitions and events for artist-parents, this is the question I always get: how can I return to the art world? There’s no easy answer to it. I really wanted to give people the feeling that they didn’t have to wait for structural change, that they could themselves be part of creating the art world they want.’ For the series Land zonder grenzen Mirthe Berentsen talks to Hettie Judah about her book How to Enter the Art World: After a Late Start, a First Career, Illness, Raising Children, a Crisis of Confidence, Leaving It in Disgust….

‘In de afgelopen zeven jaar dat ik lezingen geef, tentoonstellingen en evenementen voor kunstenaar-ouders organiseer, is dat de vraag die ik altijd krijg: hoe kan ik weer terugkeren in de kunstwereld? Er is geen eenvoudig antwoord op. Ik wilde mensen heel graag het gevoel geven dat ze niet hoefden te wachten op structurele verandering, en dat ze zelf deel konden uitmaken van het creëren van de kunstwereld die ze willen.’ In haar zesde bijdrage voor de serie Land zonder grenzen gaat Mirthe Berentsen in gesprek met schrijver en curator Hettie Judah over haar recent verschenen boek How to Enter the Art World: After a Late Start, a First Career, Illness, Raising Children, a Crisis of Confidence, Leaving It in Disgust….

Lange tijd vormde kunst een toevluchtsoord voor Susan Kooi, tot het zich van haar meest kille kant liet zien. Doordat plannen stukliepen en aanvragen werden afgewezen, merkte ze hoe kwetsbaar de positie van kunstenaars is. Kooi maakte een grootse omwenteling door te kiezen voor een master archeologie én trof een ondergrondse ruimte onder haar woning aan die ze omdoopte tot tentoonstellingsruimte. ‘In archeologie verdwijnen individuen naar de achtergrond. In de lange tijdspannen waar het vak zich mee bezighoudt, vervagen namen en personen en gaat het meer om cultuur als geheel.’

De nieuwe werken van Esmee Seebregts draaien om de culturele associaties van kleur en om schaamte. Ze kwam uit op sculpturen die uitpuilen en doorsijpelen, barsten en uit hun voegen vloeien. Die vormtaal heeft iets erotisch en verwijst naar hoe seksualiteit zich in de natuur manifesteert: uitbundig en schaamteloos, het uitpuilende, dunne vliesjes, een peul die op springen staat. Lieneke Hulshof schreef over de tentoonstelling Colour doesn’t Hurt, nu te zien bij Studio Seine.

Welke mate van ontoegankelijkheid ervaren mensen met een ‘lichamelijke’ beperking, mensen op leeftijd, ouders van opgroeiende kinderen en neurodivergente personen? In de reeks Land zonder grenzen onderzoeken vier ervaringsdeskundige auteurs de (on)toegankelijkheid van het kunstenveld. Voor ze haar serie aftrapt spraken Maurits de Bruijn en Laure van den Hout met Lucette ter Borg over het thema waarop zij zich zal richten: ouder worden. ‘Ik ben een paddenstoelengek en ik zie ouderdom als een vorm van mycelium, dat onder mijn huid groeit. Om de kiemkracht van dat mycelium te activeren, reis ik in mijn hoofd door de tijd. Soms sta ik in het heden, soms ben ik ineens weer terug in het verleden en lijkt het alsof ik zaadjes opraap die ik vroeger liet liggen en nu van veel betekenis zijn.’