Architectuur

De manieren waarop we met elkaar samenwonen staan altijd in verbinding met bredere politieke omstandigheden. Dat laat We need to speak about living room zien, een film en tentoonstelling van Winnie Herbstein in Kunsthuis Syb, waarin zij onderzoekt welke rollen bewoners innemen in collectief samenlevingsverband. ‘Nadat er gekookt is, moet iemand de afwas doen.’

Vanavond opent bij Das Leben am Haverkamp in Den Haag de tentoonstelling What’s Left Speaks van Gaia D’Arrigo, Felix Bell en Nuno Lobo. Wietske Flederus sprak met de kunstenaars en schreef een essay naar aanleiding van de kennismaking die ze had met de wereld die Lobo, Bell en D’Arrigo gecreëerd hebben. ‘Dystopische scenario’s hebben iets weg van de spanning van enge films. Je durft niet te kijken maar wilt ook niks missen.’ 

On Saturday, February 14, The Sound of Night Falling in the Other Room, Bart Lunenburg’s solo exhibition, opened at Galerie Caroline O’Breen in Amsterdam. Bart usually commits to research, it’s an integral part of his practice. ‘As an artist living in this city, with wood as the primary material in my practice and with a great love for architectural history, I am curious about the wooden houses that have disappeared from Amsterdam’s history. About the hidden wooden structures, concealed behind plastered ceilings and white walls, behind monumental façades and cobbled streets. In this text, I would like to share with you my search for the various hidden layers of construction that I have encountered in my recent research. Layers of construction that support and surround us every day, without us even noticing. This research into historical tales and processes of urban development, viewed from the perspective of timber construction traditions, forms the basis for new installations, sculptures, and photographs.’ Today we publish the English translation of Bart’s essay that emerged from this research, on the occasion of the Warmoes Biennale, which opens on March 7 and where Bart’s work will be on display.

Translated by Michiel Huijben.

Op zaterdag 14 februari opent The sound of night falling in the other room, de solotentoonstelling van Bart Lunenburg in Galerie Caroline O’Breen in Amsterdam. Voor zijn beeldende projecten doet Bart regelmatig onderzoek. ‘Als kunstenaar wonend in deze stad, en met hout als belangrijkste materiaal in mijn praktijk en met een grote liefde voor architectuurhistorie, ben ik nieuwsgierig naar de verdwenen houten huizen van Amsterdam. Naar de verborgen houtconstructies die schuilgaan achter gestucte plafonds en witte muren, verborgen achter monumentale gevels en de klinkers van de straten. In mijn onderzoek ben ik verschillende verborgen bouwlagen tegengekomen die ons dagelijks dragen en omhullen, zonder dat we het doorhebben. Dit onderzoek naar historische verhalen en stedenbouwkundige processen, bekeken vanuit het perspectief van houtbouwtradities, vormt de basis voor nieuwe installaties, sculpturen en foto’s.’ Vandaag publiceren we Barts essay dat voortgekomen is uit dit onderzoek.

Het is tijd voor de laatste herhaling van onze winterstop! Motley-redacteur Maurits de Bruijn kiest voor de aflevering met Sjoerd Buisman, opgenomen in zijn Haarlemse atelier in februari 2021. 

In de tiendelige serie Grond voor kunst zoomt Anika van de Wijngaard in op de interactie tussen hedendaagse beeldende kunst, het Groningse landschap en de cultuurhistorie.

Helena Julian schreef een essay naar aanleiding van The yolk’s on you, een tentoonstelling van het resort die plaatsvindt in het Groningse Cafetaria Koning. ‘In Groningen zat ik in een cirkel met Natasja Mabesoone, Josse Pyl, Jesse Strikwerda en Tim Depraetere. Rond een uur of halftwaalf, met koffie, geen friet. Dat wij – het veronderstelde wij dat werkt in de culturele sector – op dat uur niet te vinden waren in een snackbar, zegt ook iets over patronen: over sociale klassen, werktijden, voorkeuren. Er zijn genoeg mensen met een ander ritme, een ander dagelijks patroon, een andere verhouding tot de snackbar. We bespraken de uitnodiging van het resort aan de kunstenaars om tijdens de residentieperiode nieuw werk te maken in de context van een Groningse snackbar.’

Deze zomer ervoer Joost Jungsik Vormeer in Mudam in Luxemburg hoe een suppoost op zaal schreeuwde omdat een kindje de installatie Controlled Memory Loss van Eva Kot’átková aanraakte. De ironie wil dat juist deze kunstenaar werkt met thema’s als supervisie, controle, opvoeding, het lichaam en de rol van ideologie en (mentale) instituten. Joost bevraagt in zijn column het spanningsveld tussen controle en veiligheid, en hoe zich dat verhoudt tot aanraking.