Mette Sterre maakt kostuums die het hele lichaam bedekken – lichaamsmaskers in haar eigen woorden – en prachtige sculpturen op zich zijn. Ze zijn grotesk en uitgesproken, mooi en vervreemdend tegelijk en bewegen zich in een grijs gebied tussen natuurlijk en kunstmatig. En hoewel je ze best alleen op hun uiterlijke verschijning zou kunnen beoordelen, gaat er achter elk gezichtsmasker een wereld van associaties en theorieën schuil.

Lieneke Hulshof bezocht de centrale overzichtstentoonstelling The Milk of Dreams op de 59e editie van de Biënnale van Venetië. Daar ziet ze hoe prachtige, solidaire en inclusieve kunst van nu extra hard botst met onderliggende structuren van macht en ongelijkheid.

Jam van der Aa bezocht de tentoonstelling ‘Someone Lives in This Body’ in P-OST en constateert dat er ruimte lijkt te komen voor kwetsbaarheid en diversiteit in de kunsten.

Er heerst een vervormd beeld van hoe een vulva eruit moet zien. Dat is ook niet gek als je kijkt naar de ‘strakke pornopoezen’ die vrijwel onze enige beeldreferentie zijn in de media. Het geslachtsdeel lijkt voor veel mensen een mysterie vanwege het gebrek aan kennis. Maar dat is aan het verschuiven, en steeds meer kunstenaars tonen de vulva in al haar glorie, dwars tegen de schaamte en seksualisering in.

Romy Zwart bezocht de tentoonstelling RAUW in Het Rembrandthuis. Hier laat een selectie hedendaagse werken zien dat een lijf meer is dan enkel een façade. Het is een complex systeem en een vat vol innerlijke processen die de oppervlakte lang niet altijd verraadt.

In de films van Guido van der Werve is maar één point of view en dat is dat van Guido, de maker, die laat zien wat Guido heeft bedacht en vervolgens zien we Guido dat zelf uitvoeren. Schrijver Dirk van Weelden kijkt naar zijn werk en schrijft over het oeuvre, denken en maken van Guido van der Werve.