In het Stedelijk Museum Amsterdam zijn in de tentoonstelling Circulate werken te zien van 21 kunstenaars die het medium fotografie op diverse en vernieuwende manieren inzetten. Jorne Vriens interviewt voor Mister Motley komende maand 3 van deze makers. Als eerste spreekt hij met Hira Nabi: ‘Ik denk veel na over de samenstelling van licht en donker, over fotografie als de documentatie van tijd. Ik probeer het perspectief te veranderen, om zichtbaar te maken wat voorheen ongezien bleef.’

Kunst is Lang heeft nog een korte winterstop. We zijn er over een paar weken weer. In de tussentijd hoor je afleveringen die volgens de redactie memorabel waren. Deze week de keuze van redacteur Maurits de Bruijn, voor de aflevering met Arash Fakhim. ‘Inmiddels weet ik door alle voorgesprekken die ik voor Kunst is Lang heb gevoerd, hoe het gesprek kan worden geopend als de kunstenaar in kwestie zich op een scharniermoment bevindt. En dat geldt zeker voor Arash Kahim. De genocide in Gaza had veel in hem losgemaakt en dat legt hij heel secuur uit in dit gesprek. Tegelijkertijd mag dit gesprek ook meanderen en uitwaaieren, en zo ontvouwt zich een vorm van vrijheid en gulheid die ook het werk van Arash kenmerkt.’

Kunst is Lang heeft nog een korte winterstop. We zijn er over een paar weken weer. In de tussentijd hoor je afleveringen die volgens de redactie memorabel waren. Deze week de keuze van Luuk, voor de aflevering met Robin Waart. ‘Het lukt lang niet altijd, maar een uitzending is wat mij betreft geslaagd als de luisteraar even in de denkwereld van de gast kunt stappen. In deze aflevering stap je direct – in de eerste minuten al – in de unieke wereld van Robin Waart.’

In de tentoonstelling I Hit You With a Flower in het Stedelijk Museum Schiedam stuit Pelumi Adejumo op het werk van Mari Katayama en Rory Pilgrim. ‘De werken van beide kunstenaars wakkeren het gesprek aan over toegankelijkheid en het belang van gedeelde zorg en verantwoordelijkheid. Pilgrim durft in hun tekeningen naïef te zijn, en de dunne lijnen de droom te laten dragen van een andere wereld en zorgsysteem.’

Kunst is Lang heeft nog een korte winterstop. We zijn er over een paar weken weer. In de tussentijd hoor je van kunstenaars die recent te gast waren welke aflevering uit het archief zij graag opnieuw onder de aandacht brengen. Deze week is dat de keuze van Serana Angelista voor het gesprek met Charl Landvreugd: ‘Hoewel de aflevering acht jaar geleden is opgenomen, stelt Charl Landvreugd vragen waar vandaag de dag nog steeds geen antwoorden op zijn gekomen. Als kunstenaar en onderzoeker verhoudt hij zich tot de meervoudigheid van Nederlanderschap. Hij richt zich op kunstenaars met een Afro achtergrond, de vormgeving van de zelf en hoe deze hybriditeit in kunst tot uiting kan komen. Kunst die in de Nederlandse white cube geen structurele aandacht krijgt. 

Overgeërfde trauma’s staan centraal in A real pain, de tweede film van Jessie Eisenberg – een eigenzinnige combinatie van een buddy comedy en een Holocaustfilm. De neven David en Benji reizen af naar Polen, om de plek te eren waar hun net overleden Joodse grootmoeder woonde. In de sobere apotheose van de film, bezoeken ze concentratiekamp Majdanek. Maurits de Bruijn bekeek A real pain en maakte kennis met een vorm van representatie die hij voorheen niet kende.

Kunst is Lang is er een paar weken tussenuit, maar we hebben kunstenaars die recent te gast zijn geweest gevraagd naar hun favoriete aflevering uit ons omvangrijke archief. Dakota Magdalena Mokhammad koos voor de aflevering met Susanne Khalil Yusef, uit mei 2021. Susanne werd in Duitsland geboren, groeide op in Arnhem en heeft Palestijnse roots: ‘Susanne is een ervaringsdeskundige die een raam openmaakt om met haar mee te kunnen kijken. Dat maakt het laagdrempelig, het werk verwelkomt je, het is als snoep. Susanne zegt zelf ook dat ze het nieuws niet altijd volgt, en dat begrijp ik heel goed. Kunst is misschien een zachtere manier om dingen binnen te laten komen.’

Als het kunstenaarschap van Wim Vonk iets niet is dan is het wel theorie. Hoewel hij eindeloos over zijn werk kan vertellen is in feite niets van tevoren bedacht, maar altijd ter plekke aangetroffen en gemaakt. Zijn werkplaats is dan ook eerder een garage dan een studio, eerder een opslagruimte dan een studeerkamer. Alex de Vries bezocht die garage en sprak Wim Vonk over zijn kunstenaarschap. 

In juli bleek dat het Mondriaan Fonds de subsidieaanvraag van Nieuw Dakota niet kon honoreren, ondanks een positieve beoordeling – er was simpelweg te weinig geld beschikbaar. De hoop was vervolgens gevestigd op het Amsterdams Fonds voor de Kunsten om het ontstane gat in de begroting te vullen, en ook daar: prima beoordeeld, geen geld beschikbaar. Met het verdwijnen van nog een presentatie-instelling, dringt zich de vraag op hoe dit cruciale middenveld kan overleven. Want het zijn juist deze plekken die als geen ander makers, publiek en gemeenschap bij elkaar kunnen brengen. Ze vormen een onmisbare schakel in het kunstecosysteem: groot genoeg om impact te hebben, klein genoeg om risico’s te nemen. 

Vanaf vandaag draait No Other Land in de Nederlandse bioscopen, een documentaire van verschillende filmmakers die de gruwelijke Israëlische ontmanteling van Masafer Yatta vastleggen. Masafar Yatta is een verzameling van twintig bergdorpen op de Westoever, vestigingen die al op kaarten uit de negentiende eeuw te zien zijn. Maurits de Bruijn woonde de IDFA-première bij: ‘Er gleden golven van walging door het met rood pluche beklede Carré. Na anderhalf uur onrecht schoot het publiek uit de stoelen om zich over te geven aan een staande ovatie, die aanhield tot de Israëlische en Palestijnse filmmakers het podium betraden.’

Kunst is Lang is er een paar weken tussenuit, maar we hebben kunstenaars die recent te gast zijn geweest gevraagd naar hun favoriete aflevering uit ons omvangrijke archief. Irene Ha, oftewel Baby Reni, koos voor de aflevering met Hans Eijkelboom. ‘Hij komt uit een hele andere generatie dan ik en is geboren na de WWII. Hij start de aflevering dan ook met de vraag hoe wij als Nederlanders hebben kunnen toekijken zonder iets te doen voor de Joodse gemeenschap. Die zie ik sterk in relatie tot wat er nu in Palestina aan de hand is. Als kunstenaars zouden we ons hier zeker over moeten uitspreken.’ 

The Not Surprised Collective requested deploying Ahmet Öğüt’s Bakunin’s Barricade from the Stedelijk Museum, in June. They felt compelled to bring the voice of the visual arts to the resistance that other fields were already showing against the ongoing genocide. Purchased in 2020, the work has since been kept in storage, in waiting. But the barricade began to live a life of its own, caught in the crossfire of political discourse. Its sudden relevance sprang from stylistic similarities to student encampment for Palestine constructions from May 2024, and from its conceptual beauty—a barricade designed not only as a symbol but as something deployable, to be used in moments of social transformation, via the contract that accompanied it.