Column

Noa Zuidervaart pluist Danielle Lemaire’s werk uit ware het een vlecht. ‘Danielle ziet haren als geleiders, als ‘spirituele antennes’ die ons afstemmen op wat zich onder of achter de zichtbare werkelijkheid bevindt. In haar tekeningen zijn figuren vaak herkenbaar aan hun haardracht. Hoe het haar valt, wordt samengebonden, het gezicht verhult of wild langs het lichaam golft: het onthult een innerlijke wereld die we doorgaans via de blik of het gelaat proberen te doorgronden. Dat juist het haar die rol vervult, is geen toeval. Over de hele wereld, in tal van culturen, wordt er een bijzondere oerkracht aan toegeschreven. Haar draagt energie, belichaamt levenskracht en verbindt ons met de wereld om ons heen.’

Samuel Baidoo verbindt in hun Plum Road Tea Dream gaming en trauma op wonderlijke wijze. Hen creëerde een game én voorstelling. Wie gaming associeert met escapisme en afzondering, stuit dankzij Plum Road Tea Dream op onverwachte lagen, waarin discriminatie en queerness een onvergetelijke vorm van troost vinden. Mister Motley vroeg Samuel te reflecteren op herinneren, naar aanleiding van de tentoonstelling The Nature of Remembering in W139, waar Plum Road Tea Dream onderdeel van is.

Het aantal scheidingen en singles neemt toe, het geboortecijfer daalt. Het kerngezin vormt allang niet meer de droom. Binnen een paar dagen tijd zag Maurits de Bruijn twee werken die licht schijnen op andere samenlevingsvormen waarbinnen zorg en humor vrijelijk rondzingen, Family van Louis Janssens en A Family of None van Pip Greenaway. ‘We moeten ons zien te wurmen door woonkamers waar geen van ons ongeschonden uit ontsnapt, zoveel is duidelijk. Of je nu queer bent of niet, jong of oud, opgroeien is pijn lijden, en die pijn wordt niet in de laatste plaats toebedeeld door onze gezinsleden.’

De dag doorkomen. Opstaan, aankleden, koffie zetten, naar de eerste afspraak toe. De film Peter Hujar’s Day zit vol met basale, alledaagse overwegingen. De mate van zorg die de fotograaf voor al die details droeg, legt bloot hoe Hujar dacht, en hoe hij tot zijn kunst kwam, schrijft Laure van den Hout. En daarin schuilt ook de kracht van zijn meest iconische foto’s. Peter Hujar’s Day  is vanaf vandaag te zien in de Nederlandse bioscopen.

In mei dit jaar verlengde kunstenaar Chaya Adelaars stiekem een bankje op het Amsterdamse Museumplein. Deze zijn met hun 1,20 meter een vorm van hostile architecture. Hoewel het op het oog niet snel opvalt zijn deze bankjes namelijk te kort om op te liggen, een manier van de gemeente om dakloze mensen te weren. Mister Motley vroeg Chaya Adelaars of ze een DIY-versie kon maken van haar hartverwarmende interventie: vandaag lees je hoe je stap voor stap met huis-, tuin- en keukenmaterialen zelf een verlengstuk maakt voor korte bankjes in de openbare ruimte.

Lena van Tijen werpt de lens op vrouwelijke kunstenaars en hoe zij bezien worden. Aan de hand van Barbara Vissers tentoonstelling Superposition – In Search of the Elusive Elsa von Freytag-Loringhoven in het Kunstmuseum en Lena Dunhams recent verschenen memoires Famesick vraagt zij zich af: wat is erger, een naam die uitgroeit tot iets dat je ontglipt, of een naam die nooit echt gehoord wordt – als die twee überhaupt tegen elkaar af te zetten zijn?

Joost Jungsik Vormeer is al lange tijd gefascineerd door de doeken van Salman Toor: ‘Ik heb het gevoel dat ik in zijn schilderijen wil wonen.’ Toor portretteert op een intieme manier het leven van Zuid-Aziatische queer mannen. Nu er twee van Toors doeken in het Stedelijk Museum Amsterdam te zien zijn, staat Joost voor het eerst oog in oog met de schilderijen.

Onze cultuur trekt strikte grenzen rond de hokjes ‘man’ en ‘vrouw’ en laat vrijwel geen ruimte voor de mensen die zich aan deze tweedeling onttrekken. Dat toont het werk trying not to know … van Sharan Bala aan. Hen biedt totale openheid van zaken door hun medische dossier tentoon te stellen. Honderdzestig pagina’s tekst, over een kind dat in principe gezond is, maar toch is gemedicaliseerd, omdat hun lichaam niet is te reduceren tot onze binaire denkbeelden. Maurits de Bruijn ziet hoe Bala met dit gebaar het zogenaamde probleem terugkaatst naar de toeschouwer, naar de medici die hen in hun spreekkamer zagen, naar de maatschappij. ‘Het werk zegt: dit zijn jullie bedenksels, dit is jullie probleem, niet dat van mij.’

Maurits de Bruijn las de roman Nova Scotia House waarin de vroege jaren van de hiv/aids-crisis gestalte krijgen én hij een onvergetelijke verwijzing ontdekte naar “Untitled” (Portrait of Ross in L.A.) van Félix González-Torres. ‘Dit werk is niet onbegrijpelijk of hermetisch, maar vlamt, is activistisch, was broodnodig in een tijd waarin mensen die hiv-positief waren niet de zorg of aandacht kregen die ze verdienden. Zeker niet in de VS. Die slinkende berg was een wanhoopskreet. De snoepjes schreeuwden: we sterven, we verdwijnen, als niemand voor ons zorgt.’